Zonnedauw, lust ook lieveheersbeestjes...???

Wat hadden we zin om weer eens gek te gaan doen, het was niet te

 warm, dachten we, en dan is het leuk om naar 

de zonnedauw te gaan.

Het was al weer veel te lang geleden dat we in de modder hadden

 gelegen. En zo gaan Loes en ik weer gehesen in ons regenpak

 aan de buitenrand van het veldje zonnedauw liggen.

De zonnedauw  hebben we al eerder op de foto gezet, maar we 

willen het tegenwoordig "anders". Wat een verschil met toen, wel met de 

zelfde lens, alleen een ander camera. Van een DX naar een FX, 

een en paar jaar ervaring meer, dat zal het wel zijn 

wat de verandering met zich mee brengt.

Enige nadeel is bij mijn altijd dat ik niet goed op het schermpje 

kan zien hoe de foto is geworden. Loes kijkt met haar Sony altijd 

even terug door de zoeker en ziet precies wat ze gedaan heeft. 

Ik zie alleen of de belichting een beetje geslaagd is en de 

rest moet ik thuis maar even bekijken.

Het zonnetje wat een beetje schijnt maak het moeilijk om op het schermpje

 te kijken. En heel langzaam baden we in ons eigen zwembadje.

 Het gaat plakken, maar stoppen willen we absoluut niet.

Het is moeilijk om een goed plekje te vinden, wat staan ze met z'n

 allen dicht op elkaar. Moeten we nu de zon op de glinsterende, 

kleverige tentakeltjes laten vallen of moeten we 

een schaduw maken.

We draaien om de zonnedauw heen en zo vinden

 we nog eens wat. 

Een juffertje die niet meer smeekt om gered te worden. Deze is 

al dood, de zonnedauw kan aan de maaltijd.

Nu de vraag met welke diafragma gaan we verder. We maken weer

 veel te veel foto's. Bang om thuis te

 komen met bagger.

Probeer er erg in te houden om ook iets meer van de omgeving te pakken

 en niet met de lens boven op het juffertje te duiken. Deze juffer 

zal er niet zo veel last meer van hebben, alle kanten hebben

 we wel gehad. Nog opletten dat we niet de hele middag om 

het juffertje heen hangen. 

Om even de nek te strekken gaan we op zoek naar de vlinder. We vinden 

we wel een paar, maar die zijn allemaal in de prullenbak terecht 

gekomen. De foto's waren zo druk met takjes en sprietjes, vroeger zou

 ik er blij mee zijn geweest, zal er ook wel spijt van krijgen 

dat de foto's in de prullenbak liggen maar weg is weg, dan

 is een herkansing nog leuker en weet ik waar 

er op gelet moet worden.

Loes is aan het spelen met een lieveheersbeestje in het

 hoge gras en ik zie er ook één.

Sorry jongen, maar jij mag even in de

 zonnedauw lopen.

Het lieveheersbeestje is niet gek, hij zit zo nu en dan wel met de voetjes 

vast, maar trekt dit heel makkelijk los en loopt door deze

 hindernis rustig naar beneden.

Ik kan gelukkig wel een paar foto's maken, de camera staat 

op automatische focus en stelt

 snel genoeg scherp.

Op de grond gekomen gaat het lieveheersbeestje er vandoor, een echte

 kanjer, nu is het te verklaren waarom er alleen juffertjes en kleine

 beestjes in de zonnedauw zitten. Die zijn niet sterk genoeg. 

Een wetenschappelijk onderzoekje op deze zondag.

Datum: 1-06-2014

Laarzenpad in Naarden

03-05-2011
Vandaag een wandelroute over het Laarzenpad in Naarden samen met Loes. Alleen durfde ik niet..;-), we gaan namelijk op zoek naar de ringslang, en als Von ergens voorzichtig mee is dan is het met deze griezels. Maar daar probeer ik dan overheen te komen door ze op te zoeken. Moet je eerlijk bekennen, ben aan de ene kant wel blij dat we niet zijn tegen gekomen.
We zijn wel ander mooi en leuk spul tegen gekomen, zoals de Purperreiger, ook op de foto maar zo ver weg dat ik met croppen niet eens meer zag dat het er één was.
Dus helaas in de prullenbak.
Dit pad heet zo omdat het een wandel gedeelte is waar je over twee smalle planken heen loopt en heerlijk door de blubber, normaal gesproken dan, maar omdat we een hele droge voorjaar hebben gehad is het voor ons goed te doen.



In dit gedeelte komt het macro aan de beurt. Jullie hebben de kannibalen al gezien.

Tijdens het zoeken naar de slangen kwamen we in een mooi stuk natuur waar ook een vogelkijkhut staat. Alleen op dat moment weinig vogels, we eten daar even ons bammetje en gaan weer verder.

We zien wel heel veel veenpluis staan.

En daar nemen we even de tijd om alles uit te proberen met de camera.

We liggen wel in een erg nat gebied, we hebben alle twee wel een vuilniszak bij ons, die laten we lekker in de fototas zitten, we zijn toch al klets nat.

Maar in het natte veenmos, moet eigenlijk ook de Ronde Zonnedauw zijn. Hebben we met de vaartocht in het Naardermeer geleerd.

Wij dus even verder het natte gebied in. Maar het is zo klein, dat je het bijna niet ziet, en plots zien we iets, Jippieee, gevonden. En nu heel voorzichtig kijken waar de buitenrand zich bevindt van deze prachtige plantjes, en dan op de platte buik.

Hier met een klein beestje, wat is het allemaal moeilijk om op de foto te zetten.

Je ligt in een moeilijke houding, alles is zo dicht bij de grond en mijn schermpje kan niet kantelen.

De ronde zonnedauw is een vleesetende plant uit de zonnedauwfamilie.

De plant staat op de Nederlandse Rode lijst van planten als algemeen voorkomend, maar zeer sterk afnemend en wordt daarom wettelijk beschermd.

De plant vangt kleine insecten (voornamelijk vliegen) en spinnen. Het doet dit door middel van bladeren die voorzien zijn van klierharen waarop aan het uiteinde een druppeltje kleverige afscheiding zit (de 'dauw'). Als een vliegje op het blad landt kleeft het vast, het blaadje rolt zich vervolgens langzaam op om de prooi te verteren.

Zoals veel vleesetende planten komt zonnedauw voor in moerasgebieden op zeer natte plaatsen op uitgespoelde stikstofarme grond, meestal op of vlak naast veenmos. De plantjes zijn maar enkele centimeters groot en worden gemakkelijk over het hoofd gezien.

Door het verdwijnen van zijn biotoop is zonnedauw in Nederland zeldzaam. Er bestaan nog enkele soorten zonnedauw, waarvan er twee ook in Nederland voorkomen, nl. de kleine zonnedauw en de lange zonnedauw . De laatste is in Nederland nog veel zeldzamer, omdat hij vooral gedijt in venen met opstijgend mineraalrijk water.

De plant werd in de fytotherapie gebruikt bij problemen aan de ademhalingswegen. Ook zou hij verzachtend werken bij spierkramp en urine-afdrijvend zijn. In de reguliere geneeskunde wordt van de plant geen gebruikgemaakt. Er zijn geen onderzoeken bekend die deze geclaimde werkingen ondersteunen. Daarentegen is er wel enig bewijs (in vitro) voor een anti-inflammatoir (ontstekingremmend) effect en een antispasmodisch effect (op krampen van gladde spieren)[1]. De zeldzaamheid van de plant in Nederland maakt praktische toepassing hiervan echter onmogelijk. Per behandeling zou een vindplaats moeten worden uitgeroeid. De grondlegger van de homeopathie, Samuel Hahnemann, beschreef Drosera rotundifolia in De Materia Medica Pura

Deze moet nog uit komen. Op een stukje van 10cm x 10cm zie je dit allemaal.

Hier liggen we tussen de veenpluis in, Loes had een foto van mij gemaakt en ik vergeet dat soort dingen altijd, maar deze maar gelijk gemaakt, nu was ze nog niet doorweekt..;-)

Foto gemaakt door Loes, leuk hé.

Zo ligt een fototas in de natuur. Wisselen van camera en de andere ligt even in rust.