close
Przejdź do zawartości

Olaf Lubaszenko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Olaf Lubaszenko
Ilustracja
Olaf Lubaszenko (2026)
Imię i nazwisko

Olaf Sergiusz Linde

Data i miejsce urodzenia

6 grudnia 1968
Wrocław

Zawód

aktor, reżyser, producent filmowy, wokalista, konferansjer

Współmałżonek

Katarzyna Groniec (1992–1995, rozwód)

Lata aktywności

od 1982

BERJAYA Multimedia w Wikimedia Commons
BERJAYA Cytaty w Wikicytatach
BERJAYA
Olaf Lubaszenko w młodości
BERJAYA
Lubaszenko (2009)
BERJAYA
Odcisk dłoni Olafa Lubaszenki w Alei Gwiazd w Międzyzdrojach

Olaf Lubaszenko, właśc. Olaf Sergiusz Linde (ur. 6 grudnia 1968 we Wrocławiu) – polski aktor filmowy, dubbingowy i teatralny, reżyser, producent filmowy, a także wokalista i konferansjer, laureat Polskiej Nagrody Filmowej Orła i Czeskiego Lwa za pierwszoplanową rolę w filmie Zabić Sekala.

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

Urodził się i dorastał we Wrocławiu jako syn pary aktorskiej Asji Łamtiuginy (1940–2023) i Edwarda Lindego-Lubaszenki (1939–2026). Został ochrzczony w obrządku prawosławnym, jego ojcem chrzestnym był Bazyli (Doroszkiewicz)[1].

Przez pierwsze osiem lat życia mieszkał we Wrocławiu[2]. Jego rodzice rozstali się, gdy miał kilka lat; po rozwodzie rodziców zamieszkał z matką[3] w Jeleniej Górze (1975–1976), a następnie w Białymstoku, gdzie jego matka znalazła zatrudnienie w Teatrze Dramatycznym (1976–1978)[4].

Dostrzeżony na konkursie recytatorskim, został zaproszony na zdjęcia próbne do serialu TVP Życie Kamila Kuranta (1982; reż. Grzegorz Warchoł), w którym ostatecznie zagrał tytułową rolę[5]. W 1984 zagrał Jarogniewa, nastolatka zafascynowanego Hitlerjugend, w serialu Trzy młyny (1986; reż. Jerzy Domaradzki)[6]. Za rolę Graniastego w spektaklu telewizyjnym Bidul (1986; reż. Wiktor Skrzynecki) otrzymał nagrodę na festiwalach filmów dla młodzieży w Bułgarii[7].

W 1986 zdał maturę w IX LO im. Klementyny Hoffmanowej w Warszawie[8]. Studiował na Wydziale Socjologii i Filozofii Uniwersytetu Warszawskiego i na Wydziale Teologii Prawosławnej w Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej w Warszawie, ale żadnej z tych uczelni nie ukończył[9]. Ukończył natomiast studia w Wyższej Szkole Komunikowania i Mediów Społecznych w Warszawie a w 1991 zdał eksternistyczny egzamin aktorski[10].

Na kinowym ekranie zadebiutował rolą Ryśka w filmie obyczajowym Jerzego Ridana Sonata marymoncka (1987)[11][12]. W 1987 premierę miały trzy filmy z Lubaszenką: Bez grzechu Wiktora Skrzyneckiego, Tabu Andrzeja Barańskiego, Grażyny Szymańskiej i Waldemara Prokopowicza oraz Łuk Erosa Jerzego Domaradzkiego[13].

W sportowej komedii sensacyjnej Janusza Zaorskiego Piłkarski poker (1988) został obsadzony w roli Olka Groma. Za rolę Tomka w dramacie psychologicznym Krzysztofa Kieślowskiego Krótki film o miłości (1988) otrzymał nagrodę na festiwalu „Gwiazdy Jutra” w Genewie[14]. Był asystentem reżysera przy realizacji czterech (I, II, III i X) części filmowego Dekalogu (1989–1990) Krzysztofa Kieślowskiego i dramatu wojennego Andrzeja Wajdy Pierścionek z orłem w koronie (1993)[15].

Pojawił się w epizodycznej roli tramwajarza w filmie biograficznym Andrzeja Wajdy Korczak (1990) o życiu Janusza Korczaka[16]. W połowie 1990, z powodu braku ofert pracy, pracował jako sekretarz w Fundacji Batorego, a następnie został organizatorem spotkań autorskich w kawiarni „Niespodzianka” w Warszawie[17]. Pracował w sztabie wyborczym Tadeusza Mazowieckiego przed wyborami prezydenckimi w 1990[18].

Równolegle z karierą filmową, w 1991 zadebiutował na scenie rolą rybaka w spektaklu Györgya Spiró Szalbierz (reż. Tomasz Wiszniewski) w Teatrze Telewizji[19]. W tym samym roku został obsadzony w roli choreografa, a po odejściu Bogusława Lindy przejął po nim rolę reżysera w musicalu Metro (reż. Janusz Józefowicz) w Teatrze Dramatycznym im. Gustawa Holoubka w Warszawie; przez osiem lat zagrał w ok. 800 wystawieniach tego spektaklu[20]. W międzyczasie odegrał rolę żołnierza Marcina Krolla, który dezerteruje z wojska po odkryciu niewierności żony, w dramacie wojennym Władysława Pasikowskiego Kroll (1991)[21], wcielił się we Franciszka/Franza Relkego w serialu wojennym Pogranicze w ogniu (1992–1993)[22], wystąpił w epizodycznej roli strażnika w Oświęcimiu w oscarowym dramacie biograficznym Stevena Spielberga Lista Schindlera (1993)[23], Antoniego w tragikomedii Jana Kidawy-Błońskiego Pamiętnik znaleziony w garbie (1994) i literata w komedii Marii Zmarz-Koczanowicz Kraj świata (1994)[24]. W 1994 premierowo zagrał rolę inteligenta AA w spektaklu Emigranci (reż. Jan Błeszyński) w Teatrze im. Wandy Siemaszkowej w Rzeszowie[25], a w 1995 – Piotra Michalskiego w przedstawieniach Jacka Koprowicza: Łowca jasnowidzów w Teatrze Telewizji i Jasnowidz w Teatrze 13 Muz w Szczecinie[26]. W latach 90. zagrał także w kilku dramatach Władysława Pasikowskiego: policjanta Krzysztofa „Młodego” w Psach (1992), brata Maty w Słodko gorzkim (1996), porucznika Czackiego w Demonach wojny według Goi (1998) i agenta Stanisława Kosińskiego w Operacji Samum (1999)[27]. Wykreował także postać Gąsiora w filmie obyczajowym Jerzego Zalewskiego Gnoje (1995), kierowcy Kujawy w thrillerze Jana Kidawy-Błońskiego Wirus (1996) i czołgnisty w filmie historycznym Filipa Bajona Poznań 56 (1996)[28] oraz Rafała Kulskiego, majora UOP, w drugim sezonie Ekstradycji (1997). W latach 1995–1999 zagrał w 20 spektaktach Teatru Telewizji, m.in. w sztuce Friedricha Schillera Don Carlos (1994; reż. Laco Adamík) i przedstawieniu Czerwony Kapturek (1997; reż. Krzysztof Babicki)[29]. Za rolę kowala Jury Barana w dramacie wojennym Vladimíra Michálka Zabić Sekala (1998) otrzymał nagrodę dla najlepszego aktora na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Karlowych Warach, Orła za najlepszą główną rolę męską na 1. ceremonii wręczenia Orłów i Czeskiego Lwa dla najlepszego aktora[30]. Wystąpił jako Ludwik Machl, 19-latek podejrzany o szpiegostwo, w polsko-czechosłowackim filmie sensacyjnym Janusza Majewskiego Czarny wąwóz (1989)[31].

Jako reżyser zadebiutował w połowie lat 90. krótkometrażowymi filmami nakręconymi na podstawie opowiadań Janusza Andermana w ramach telewizyjnego cyklu Literatura polska dla młodzieży[32]. Następnie wyreżyserował spektakl Małgosia w Teatrze Młodego Widza w Warszawie[32]. Pełnometrażowym debiutem Lubaszenki był ciepło przyjęty przez widzów i krytyków film akcji Sztos (1997), w którym zagrał także niewielką rolę Mietka, przyjaciela Eryka (Jan Nowicki)[33]. Za Sztos otrzymał Srebrny Bilet, nagrodę Stowarzyszenia „Kina Polskie”, poza tym film był wyświetlony na Alexandria International Film Festivalu w Egipcie[34]. W 1998 odcisnął swoją dłoń na „Promenadzie Gwiazd” podczas 3. Festiwalu Gwiazd w Międzyzdrojach. Wyreżyserował komedie sensacyjne: Chłopaki nie płaczą (2000), Poranek kojota (2001) i E=mc² (2002), w którym zagrał także główną rolę – Maksa Kądzielskiego, doktora filozofii[35]. Na początku nowego tysiąclecia wystąpił jako Adam Horn u boku Ewy Gawryluk w komedii science-fiction Konrada Szołajskiego Operacja „Koza” (2000)[36] i prawnik Marek Zdzierski w komedii romantycznej Piotra Wereśniaka Zakochani (2000) z Magdaleną Cielecką[37]. Wystąpił jako Gucio w dramacie wojennym Jurka Bogajewicza Boże skrawki (2001)[38]. Wyreżyserował seriale komediowe: Skarb sekretarza (2000), który w 2002 ukazał się w wersji filmowej jako Jest sprawa..., i Król przedmieścia (2002)[39]. Miał zagrać Stanisława Szczygła w drugim sezonie serialu Przeprowadzki (2001) w TVP1, ale produkcję zawieszono po zmianie dyrekcji w Telewizji Polskiej[40].

W 2001 został członkiem Europejskiej Akademii Filmowej. Jako reżyser teatralny zadebiutował ciepło przyjętym przez krytyków musicalem Pięciu braci Moe wystawionym premierowo w 2002 w Teatrze Muzycznym Roma w Warszawie[41]. Jako konferansjer i wokalista związał się z Teatrem Buffo. Wcielił się w Reinharda Heydricha, szefa Głównego Urzędu Bezpieczeństwa III Rzeszy, w dwóch odcinkach serialu Sensacje XX wieku (2002)[42] oraz policjanta Stanisława Olbrychta w Sforze (2002) i jej kontynuacji, Fałszerzach – powrocie Sfory (2007)[43]. W latach 2007–2011 występował w roli ratownika medycznego Romana Pyrki w telenoweli Barwy szczęścia w TVP2[44]. W 2009 premierę miał kolejny film w reżyserii Lubaszenki – komedia Złoty środek[45]. W 2010 zagrał gościnnie w spektaklu Zakłócenia w eterze w Teatrze Dramatycznym w Białymstoku[46] i poprowadził program telewizyjny o kulisach życia polskich piłkarzy grających w zagranicznych ligach Polska liga cudzoziemska w Polsat Play[47]. W 2011 powrócił do roli choreografa asystującego reżyserowi w musicalu Metro wystawionym w Teatrze Dramatycznym im. Gustawa Holoubka w Warszawie z okazji 20. rocznicy premiery spektaklu[48]. W tym samym roku nakręcił Sztos 2 (2012), kontynuację komedii swojej reżyserii z 1997[49] oraz został dyrektorem artystycznym Festiwalu Gwiazd w Międzyzdrojach[50]. W ramach współpracy z Teatrem MY wyreżyserował spektakle autorstwa Marcina Szczygielskiego: Single i remiksy (2012) i Kochanie na kredyt (2013)[51]. Wystąpił w roli Witolda Michalaka, prezesa OSP w serialu sensacyjnym Strażacy (2015–2016) w TVP1[52]. Zagrał „Nerwowego”, szefa podhalańskiej mafii, w komedii Michała Milowicza i Kacpra Anuszewskiego Futro z misia (2019).

W 2022 był dyrektorem Teatru im. Adama Mickiewicza w Częstochowie[53][54].

Wystąpił w teledyskach do piosenek: „Na krzywy ryj” (1997) Elektrycznych gitar, „Tango z pistoletem” (2000) Katarzyny Groniec, „Starczy słów” (2002) Kasi Kowalskiej i „Uciec stąd” (2014) Rozbójnika Alibaby.

Nagrał utwór „Dream a Little Dream of Me” na album kompilacyjny pt. Gra o miłość (2001) zawierający piosenki wykonywane przez członków piłkarskiej RAP.

Jest bohaterem książki „Chłopaki niech płaczą” (Prószyński i S-ka, 2015), wywiadu-rzeki udzielonego dziennikarzowi Pawłowi Piotrowiczowi[55].

Życie prywatne

[edytuj | edytuj kod]

Jest krewnym polityka Jana Roszkowskiego, który był burmistrzem Prudnika w latach 1990–1998[56]. Jego wujem jest reżyser Włodzimierz Herman[57].

Z czwartego małżeństwa ojca ma przyrodnią siostrę, Beatę Chyczewską[58]. W październiku 1992 ożenił się z aktorką i piosenkarką Katarzyną Groniec, z którą ma córkę, Mariannę (ur. 1993). W 1995 doszło do rozwodu[59]. Od 2006 związał się z Hanną Wawrowską[60].

W 1998 został kapitanem Reprezentacji Artystów Polskich w piłce nożnej[61]. Jest kibicem klubu piłkarskiego Legia Warszawa, w którym w wieku 13 lat trenował jako junior[62][63].

Od dzieciństwa cierpi na zaburzenia rytmu serca[64]. W 2006 zachorował na świnkę, która – w połączeniu z niezdrowym trybem życia, kompulsywnym jedzeniem, pracoholizmem, depresją i problemami hormonalnymi – poskutkowała u niego otyłością[65].

Filmografia

[edytuj | edytuj kod]

Reżyseria

[edytuj | edytuj kod]

Aktor

[edytuj | edytuj kod]

Udział gościnny

[edytuj | edytuj kod]

Polski dubbing

[edytuj | edytuj kod]

Spektakle

[edytuj | edytuj kod]

Role

[edytuj | edytuj kod]

Inscenizacje

[edytuj | edytuj kod]

Udział w programach telewizyjnych

[edytuj | edytuj kod]

Nagrody

[edytuj | edytuj kod]
  • 1986 – Nagroda na Ogólnopolskim Festiwalu Filmów dla Dzieci i Młodzieży w Poznaniu za rolę w Bidulu (reż. Wiktor Skrzynecki, widowisko tv)
  • 1988 – Nagroda aktorska uzyskana w wyniku plebiscytu publiczności na KSF „Młodzi i Film” w Koszalinie za rolę w filmie Bez grzechu
  • 1989 – „Złota Kaczka” za rok 1988, kategoria: najlepszy polski aktor
  • 1989 – Nagroda Aktorska na Festiwalu „Gwiazdy Jutra” w Genewie za rolę w filmie Krótki film o miłości
  • 1993 – Nagroda na MFF w Cancún za rolę męską w filmie Pamiętnik znaleziony w garbie
  • 1998 – Nagroda Aktorska na MFF w Karlovych Varach za rolę w Zabić Sekala
  • 1999 – Czeski Lew w kategorii: pierwszoplanowa rola męska w Zabić Sekala
  • 1999 – Orzeł w kategorii: najlepsza rola męska w Zabić Sekala
  • 2002 – Złoty Granat na Festiwalu Filmów Komediowych w Lubomierzu za Poranek kojota
  • 2003 – Srebrny Granat na Festiwalu Filmów Komediowych w Lubomierzu za E=mc²
  • 2003 – I miejsce w plebiscycie publiczności za kreację aktorską w spektaklu Niektóre gatunki orłów na XLII Rzeszowskich Spotkaniach Teatralnych
  • 2004 – nagroda The Walt Disney Company Polska dla najlepszych twórców polskiej wersji językowej w filmach animowanych – za rolę Idola w filmie Gdzie jest Nemo (Warszawa)

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ Lubaszenko i Piotrowicz 2015 ↓, s. 56.
  2. ↑ Lubaszenko i Piotrowicz 2015 ↓, s. 26, 52.
  3. ↑ Lubaszenko i Piotrowicz 2015 ↓, s. 22, 26.
  4. ↑ Lubaszenko i Piotrowicz 2015 ↓, s. 95.
  5. ↑ Lubaszenko i Piotrowicz 2015 ↓, s. 37.
  6. ↑ Lubaszenko i Piotrowicz 2015 ↓, s. 49.
  7. ↑ Lubaszenko i Piotrowicz 2015 ↓, s. 212.
  8. ↑ Lubaszenko i Piotrowicz 2015 ↓, s. 61–63.
  9. ↑ Lubaszenko i Piotrowicz 2015 ↓, s. 65–66.
  10. ↑ Lubaszenko i Piotrowicz 2015 ↓, s. 67.
  11. ↑ Filler Witold, Piotrowski Lech, Poczet aktorów polskich. Od Solskiego do Lindy, Warszawa 1998, tu hasło: Olaf Lubaszenko, s. 184.
  12. ↑ Lubaszenko i Piotrowicz 2015 ↓, s. 230.
  13. ↑ Lubaszenko i Piotrowicz 2015 ↓, s. 232.
  14. ↑ Lubaszenko i Piotrowicz 2015 ↓, s. 131–132.
  15. ↑ Lubaszenko i Piotrowicz 2015 ↓, s. 82, 87.
  16. ↑ Lubaszenko i Piotrowicz 2015 ↓, s. 89.
  17. ↑ Lubaszenko i Piotrowicz 2015 ↓, s. 143–146.
  18. ↑ Lubaszenko i Piotrowicz 2015 ↓, s. 146.
  19. ↑ Lubaszenko i PIotrowicz 2015 ↓, s. 72.
  20. ↑ Lubaszenko i Piotrowicz 2015 ↓, s. 101, 149–153.
  21. ↑ Lubaszenko i Piotrowicz 2015 ↓, s. 106–108.
  22. ↑ Lubaszenko i Piotrowicz 2015 ↓, s. 107.
  23. ↑ Lubaszenko i Piotrowicz 2015 ↓, s. 134–138.
  24. ↑ Lubaszenko i Piotrowicz 2015 ↓, s. 153, 309.
  25. ↑ Lubaszenko i Piotrowicz 2015 ↓, s. 68–70.
  26. ↑ Lubaszenko i Piotrowicz 2015 ↓, s. 306.
  27. ↑ Lubaszenko i Piotrowicz 2015 ↓, s. 115, 118.
  28. ↑ Lubaszenko i Piotrowicz 2015 ↓, s. 159–160.
  29. ↑ Lubaszenko i Piotrowicz 2015 ↓, s. 70, 72–73.
  30. ↑ Lubaszenko i Piotrowicz 2015 ↓, s. 213–214.
  31. ↑ Lubaszenko i Piotrowicz 2015 ↓, s. 218–219.
  32. 1 2 Lubaszenko i Piotrowicz 2015 ↓, s. 170.
  33. ↑ Lubaszenko i Piotrowicz 2015 ↓, s. 86, 164, 177, 181.
  34. ↑ Lubaszenko i Piotrowicz 2015 ↓, s. 187.
  35. ↑ Lubaszenko i Piotrowicz 2015 ↓, s. 184, 190, 242, 287–290.
  36. ↑ Lubaszenko i Piotrowicz 2015 ↓, s. 162.
  37. ↑ Lubaszenko i Piotrowicz 2015 ↓, s. 315, 330.
  38. ↑ Lubaszenko i Piotrowicz 2015 ↓, s. 139.
  39. ↑ Lubaszenko i Piotrowicz 2015 ↓, s. 296.
  40. ↑ Lubaszenko i Piotrowicz 2015 ↓, s. 165–166.
  41. ↑ Lubaszenko i Piotrowicz 2015 ↓, s. 295.
  42. ↑ Lubaszenko i Piotrowicz 2015 ↓, s. 140.
  43. ↑ Lubaszenko i Piotrowicz 2015 ↓, s. 332–333.
  44. ↑ Lubaszenko i Piotrowicz 2015 ↓, s. 300–301.
  45. ↑ Lubaszenko i Piotrowicz 2015 ↓, s. 251.
  46. ↑ Białystok. Olaf Lubaszenko gościnnie w produkcji Teatru Dramatycznego.
  47. ↑ Olaf Lubaszenko prowadzącym w Polsat Play. wirtualnemedia.pl, 2010-08-12. [dostęp 2010-08-12].
  48. ↑ Lubaszenko i Piotrowicz 2015 ↓, s. 153.
  49. ↑ Lubaszenko i Piotrowicz 2015 ↓, s. 292.
  50. ↑ Lubaszenko i Piotrowicz 2015 ↓, s. 298.
  51. ↑ Lubaszenko i Piotrowicz 2015 ↓, s. 294.
  52. ↑ Lubaszenko i Piotrowicz 2015 ↓, s. 334.
  53. ↑ Częstochowa: Olaf Lubaszenko dyrektorem naszego teatru. Serwis Samorządowy Polska Agencja Prasowa. [dostęp 2022-08-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-08-18)]. (pol.).
  54. ↑ Magdalena Woch będzie pełnić obowiązki dyrektora Teatru w Częstochowie. rmf24.pl, 2022-11-23. [dostęp 2023-08-27]. (pol.).
  55. ↑ Chłopaki niech płaczą [online], proszynski.pl [dostęp 2017-11-25].
  56. ↑ Damian Wicher, Tygodnik Prudnicki – Ojciec i syn [online], Tygodnik Prudnicki, 4 kwietnia 2007 [dostęp 2021-03-11] (pol.).
  57. ↑ Lubaszenko i Piotrowicz 2015 ↓, s. 44.
  58. ↑ Lubaszenko i Piotrowicz 2015 ↓, s. 31.
  59. ↑ Lubaszenko i Piotrowicz 2015 ↓, s. 101–102.
  60. ↑ Lubaszenko i Piotrowicz 2015 ↓, s. 17, 105.
  61. ↑ Lubaszenko i Piotrowicz 2015 ↓, s. 192–193.
  62. ↑ Marcin Szymczyk, Olaf Lubaszenko: Jestem legionistą z krwi i kości [online], legia.net, 19 marca 2013 [dostęp 2024-07-20] (pol.).
  63. ↑ Lubaszenko i Piotrowicz 2015 ↓, s. 190.
  64. ↑ Lubaszenko i Piotrowicz 2015 ↓, s. 13.
  65. ↑ Lubaszenko i Piotrowicz 2015 ↓, s. 11–13.
  66. ↑ imdb.com: Bodo (2016–). [dostęp 2016-05-19]. (ang.).
  67. ↑ Warszawa. Lubaszenko poprowadzi teleturniej w TVP [online], e-teatr.pl [dostęp 2017-11-25].

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]
  • Filler Witold, Piotrowski Lech, Poczet aktorów polskich. Od Solskiego do Lindy, Warszawa 1998, ISBN 83-87571-54-7, tu hasło: Olaf Lubaszenko, s. 184, 185.
  • Olaf Lubaszenko, Paweł Piotrowicz: Chłopaki niech płaczą. Warszawa: Wydawnictwo Prószyński i S-ka, 2015. ISBN 978-83-7961-108-5.

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]
Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Olaf_Lubaszenko&oldid=79945538”