close
Przejdź do zawartości

Burnley F.C.

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
piłka nożna
Burnley F.C.
Burnley Football Club
Państwo

BERJAYA Wielka Brytania

Kraj

BERJAYA Anglia

Siedziba

Burnley

Data założenia

1882

Prezes

Barry Kilby

Sponsor techniczny

Umbro

Barwy
       
bordowo-niebieskie
I zespół
Przydomek

The Clarets

Liga

Championship

Stadion

Turf Moor

Trener

Michael Jackson

Asystent trenera

Henrik Jensen
Piet Cremers

BERJAYA
BERJAYA
BERJAYA
BERJAYA
BERJAYA
BERJAYA
BERJAYA
BERJAYA
BERJAYA
BERJAYA
Stroje
domowe
BERJAYA
BERJAYA
BERJAYA
BERJAYA
BERJAYA
BERJAYA
BERJAYA
BERJAYA
BERJAYA
Stroje
wyjazdowe
Strona internetowa

Burnley Football Club (wym. [ˈbɜrnli]) – angielski klub piłkarski z Burnley w hrabstwie Lancashire. Mistrz Anglii z 1921 i 1960 roku. Od sezonu 2026/2027 występuje w Championship.

Głównym rywalem Burnley jest Blackburn Rovers[1]. Mecze pomiędzy tymi drużynami nazywane są derbami wschodniego Lancashire (ang. East Lancashire Derby).

Historia

[edytuj | edytuj kod]
BERJAYA
Piłkarze Burnley F.C. w 1890 roku.

Początkowo był to klub rugby. W 1882 roku przeszedł na piłkę nożną oraz zmienił nazwę z Burnley Rovers na Burnley Football Club. Wkrótce po tym skorzystał z zaproszenia miejscowej drużyny krykieta i rozpoczął grę na Turf Moor. Na stadionie tym Burnley występuje do dziś. W 1888 roku Burnley było jednym z założycieli Football League. W sezonie 1897/1898 klub wygrał rozgrywki Second Division[2].

W 1914 roku zespół pokonał 1:0 Liverpool w finale Pucharu Anglii i zdobył to trofeum. Po zakończeniu I wojny światowej, w sezonie 1920/1921 Burnley zanotowało serię 30 meczów bez porażki[3] i zostało mistrzem Anglii. Rok wcześniej klub zajął drugie miejsce w tabeli[2].

W roku 1947 Burnley ponownie dotarło do finału Pucharu Anglii, w którym przegrało z Charltonem Athletic. W sezonie 1959/1960 Burnley zostało po raz drugi mistrzem kraju, zaś dwa lata później dotarli do finału krajowego pucharu, przegranego z Tottenhamem Hotspur. W latach 60. klub dwukrotnie startował w Pucharze Miast Targowych[2].

W sezonie 1975/1976 Burnley spadło do drugiej ligi, Second Division, zaś cztery lata później występowali już o klasę rozgrywkową niżej. Pod koniec lat 80. zespół przez siedem sezonów występował na czwartym szczeblu rozgrywkowym. Od sezonu 1992/1993 grali na zmianę w drugiej i trzeciej lidze. W sezonie 2008/2009 klub doszedł do finału Pucharu Ligi oraz zajął szóste miejsce w Championship, ostatnie dające grę w barażach. Klub dotarł do finałów play-offów, w których pokonał Sheffield United i awansował do Premier League[2]. 25 kwietnia po przegranej u siebie 0:4 z Liverpoolem Burnley spadło z najwyższej klasy rozgrywkowej w Anglii[4].

W sezonie 2022/2023 Burnley zajęło pierwsze miejsce w Championship z dorobkiem 101 punktów i ponownie awansowało do Premier League[5].

Sukcesy

[edytuj | edytuj kod]

Obecny skład

[edytuj | edytuj kod]
BERJAYA Z tym tematem związana jest kategoria: Piłkarze Burnley F.C..
Stan na 18 marca 2026[6]
Nr Poz. Piłkarz
1 BR Słowacja Martin Dúbravka
2 OB Anglia Kyle Walker
3 OB Holandia Quilindschy Hartman
4 OB Anglia Joe Worrall
5 OB Francja Maxime Estève
6 OB Demokratyczna Republika Konga Axel Tuanzebe
7 NA Dania Jacob Bruun Larsen
8 PO Francja Lesley Ugochukwu
9 NA Południowa Afryka Lyle Foster
10 NA Anglia Marcus Edwards
11 NA Anglia Jaidon Anthony
12 OB Anglia Bashir Humphreys
13 BR Niemcy Max Weiß
14 OB Walia Connor Roberts
16 PO Portugalia Florentino Luís (wypożyczony z SL Benfica)
Nr Poz. Piłkarz
17 NA Francja Loum Tchaouna
18 OB Szwecja Hjalmar Ekdal
19 NA Holandia Zian Flemming
20 PO Anglia James Ward-Prowse (wypożyczony z West Ham United)
23 OB Brazylia Lucas Pires
24 PO Irlandia Josh Cullen (kapitan)
25 NA Szwajcaria Zeki Amdouni
27 NA Albania Armando Broja
28 PO Tunezja Hannibal Mejbri
29 PO Anglia Josh Laurent
31 PO Belgia Mike Trésor Ndayishimiye
32 BR Czechy Václav Hladký
35 NA Anglia Ashley Barnes
36 OB Niemcy Jordan Beyer
48 NA Belgia Enock Agyei

Piłkarze na wypożyczeniu

[edytuj | edytuj kod]
Nr Poz. Piłkarz
21 PO Anglia Aaron Ramsey (w Leicester City do 30 czerwca 2026)
22 OB Peru Oliver Sonne (w Sparta Praga do 30 czerwca 2026)
30 NA Włochy Luca Koleosho (w Paris FC do 30 czerwca 2026)
34 NA Holandia Jaydon Banel (w Derby County do 30 czerwca 2026)
Nr Poz. Piłkarz
37 NA Benin Andréas Hountondji (w FC St. Pauli do 30 czerwca 2026)
39 OB Anglia Owen Dodgson (w Stockport County do 30 czerwca 2026)
43 OB Curaçao Shurandy Sambo (w Sparta Rotterdam do 30 czerwca 2026)
45 NA Irlandia Michael Obafemi (w Blackpool do 30 czerwca 2026)

Trenerzy

[edytuj | edytuj kod]
Kadencja Trener
1893–1896Arthur Sutcliffe
1896–1899Harry Bradshaw
1899–1903Ernest Magnall
1903–1910Spen Whittaker
1910–1911R. Wadge
1911–1925John Haworth
1925–1932Albert Pickles
1932–1935Tom Bromilow
1935–1939Alf Boland
1945–1948Cliff Britton
1948–1954Frank Hill
1954–1957Alan Brown
1957–1958Billy Dougall
1958–1970Harry Potts
1970–1976Jimmy Adamson
1976–1977Joe Brown
1977–1979Harry Potts
1979–1983Brian Miller
1983–1984John Bond
1984–1985John Benson
1985Martin Buchan
1985–1986Tommy Cavanagh
1986–1989Brian Miller
1989–1991Frank Casper
1991-1996Jimmy Mullen
1996–1997Adrian Heath
1997–1998Chris Waddle
1998–2004Stan Ternent
2004–2007Steve Cotterill
2007–2010Owen Coyle
2010Brian Laws
2011Stewart Gray
2011–2012Eddie Howe
2012–2022Sean Dyche
2022–2024Vincent Kompany
2024–2026Scott Parker
2026–Michael Jackson

Europejskie puchary

[edytuj | edytuj kod]

Legenda do wszystkich tabel:

  • Q – runda eliminacyjna, 1/16, 1/8, 1/4, 1/2 – odpowiednia faza rozgrywek, Grupa – runda grupowa, 1r gr – pierwsza runda grupowa, 2r gr – druga runda grupowa, F – finał, R – runda, PO – play-off
  • k. – rzuty karne, los. – losowanie, Dogr. – dogrywka, w. – zasada bramek strzelonych na wyjeździe
Sezon Rozgrywki Runda Przeciwnik Dom Wyjazd Ogólnie
1960/61 Puchar Europy 1R Francja Stade Reims 2–0 3–2 5–2
1/4 Niemcy Hamburger SV 3–1 1–4 4–5
1966/67 Puchar Miast Targowych 1R Niemcy VfB Stuttgart 2–0 1–1 3–1
2R Szwajcaria Lausanne Sports 5–0 1–3 6–3
3R Włochy SSC Napoli 3–0 0–0 3–0
1/4 Niemcy Eintracht Frankfurt 1–1 1–2 2–3
2018/19 Liga Europy 2Q Szkocja Aberdeen 3–1 1–1 4–2, Dogr.
3Q Turcja İstanbul Başakşehir 1–0 0–0 1–0, Dogr.
PO Grecja Olympiakos SFP 1–1 1–3 2–4

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. The Blackburn-Burnley rivalry bodes well for the Premier League. Guardian, 27 maja 2009. [dostęp 2011-06-25]. (ang.).
  2. 1 2 3 4 Przedstawiamy beniaminka Premier League: Burnley FC. Tylko Piłka, 2009-06-08. [dostęp 2009-12-26].
  3. Rekord ten został poprawiony w sezonie 2003/2004 przez Arsenal.
  4. Nabil Hassan: Burnley 0 – 4 Liverpool. BBC Sport, 2010-04-25. [dostęp 2010-04-25]. (ang.).
  5. Telewizja Polska S.A, To już pewne! Znamy pierwszego beniaminka Premier League [online], sport.tvp.pl, 8 kwietnia 2023 [dostęp 2023-05-29] (pol.).
  6. (ang.) [Dostęp: 8 stycznia 2021].

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]