Laag standpunt.....Oog in oog met Woezel, een geduld oefening.

Zoals de meesten van jullie wel weten ben ik lid van een fotoclub. Niet om vogelfoto's te maken of te laten zien maar om juist andere dingen te doen. Elk seizoen komen er diverse thema's aan bod. Dit keer 'laag standpunt'.

Op zich niet moeilijk om uit het archief een mooie vogelplaat met laag standpunt te halen maar dat is niet de bedoeling. Voor elk thema maak ik in principe een nieuwe foto waar, bij voorkeur, ook geen vogel aan te pas komt. Mijn idee was toen ik dit thema las, om onze (zeer fotogenieke ;-) ) Old English Buldog te fotograferen. Die hond ligt namelijk 90% van de dag heel relaxed te liggen, meer een Suldog eigenlijk. Totdat ik dus voor hem kwam liggen met mijn camera. Toen had hij ineens heel andere plannen: hond knijpt ogen stijf dicht, hond gaat op zijn rug liggen, hond denkt dat hij met je moet spelen, hond draait zich om, hond vindt kat veel interessanter, hond likt aan camera....

Een groot deel van januari heb ik dus liggend voor joker op mijn buik voor de hond gelegen. Ik had tot afgelopen zaterdag de tijd voor mijn foto en had het inmiddels opgegeven. Totdat ons goudklompje zich vrijdagavond laat op zijn kussen neerlegde. Ik pakte de camera en, echt waar, hij bleef liggen en hield zelfs zijn ogen een soort open. Klik klik, Waarschijnlijk dankzij het feit dat het erg laat was en hij te moe was om nog actief te protesteren of reageren. Ik vind het wel best, projectje geslaagd!

Foto omgezet in zwart-wit door middel van NIK Silver effects pro en daarna afgewerkt in Photoshop.

Oog in oog met Woezel, onze Old English Bulldog.

Kleine kleutertjes en schreeuwende pubers

Als ik vogels kijk zo rond juni, juli en augustus, dan heb ik regelmatig medelijden met de oudervogels. De kinderen bedelen en schreeuwen dat het een lieve lust is want gegeten moet er worden. In de laatste paar weken was ik een paar keer getuige van 'kleutergedrag' en 'puberbrutaliteit'.

Het ziet er uiteraard best lachwekkend uit die om het hardst schreeuwende jongen en het geduw en getrek om een visje of wat voor voedsel dan ook. Tijdens een rondje Zuidpier met Don zagen we op het strand diverse sterns en dus ook schreeuwende jonge visdieven:

Visdief, juveniel ((Sterna hirundo)

Visdief, juveniel ((Sterna hirundo)

 

Visdief, juveniel ((Sterna hirundo)

En hier gaat het allemaal om:

Visdief, adult ((Sterna hirundo)

Gelukkig (denk ik dan voor die ouders) zijn er ook rustige kinderen. Al moet ik erbij opmerken dat ik er daar maar één van gezien heb ;-).

Visdief, juveniel ((Sterna hirundo)

Visdief, juveniel ((Sterna hirundo)

Met Maria was ik in juli in de Eempolder, daar vonden we drie kleine kleutertjes, die op een hek zaten. Bovenop een hek. In hun kleuterkleed met hier en daar al wat volwassen veertjes met stipjes ertussen. Ze waren goed bezig. Intelligent aan het kijken wat er links (voor de kijker rechts) van hun gebeurde.

Spreeuwen, juveniel (Sturnus vulgaris)

Rechts bleek er toch ook iets te zijn wat de aandacht waard was.

Spreeuw, juveniel (Sturnus vulgaris)

Prachtige en slimme vogels die spreeuwen. En fascinerend, vooral als ze met duizenden tegelijk 's avonds door de lucht zwermen en er van die prachtige figuren maken. Een keer zag ik dat boven de Groene Jonker voordat ze gingen slapen. Het was wonderbaarlijk. Ineens, alsof er een commando werd gegeven streken ze allemaal neer in het riet en waren acuut stil. En dan terwijl het enkele seconden daarvoor nog een vleugelgeruis en gepraat onderling van jewelste was.
Dit jaar is het jaar van de Spreeuw, ook met de Spreeuwen gaat het niet goed en daarom laat het Sovon dit jaar extra aandacht uitgaan naar de Spreeuw. Monitoring, tellingen etc. worden gedaan en ook waarnemers wordt gevraagd eens extra op de Spreeuw te letten. Dat kan ik van harte aanbevelen: Spreeuwen zijn gewoon heel cool! Fantastische imitators, als je bijvoorbeeld een mobieltje in de dakgoot hoort is dat 9 van de 10 keer een Spreeuw. En de kleuren van zijn verenpak, wow! Nou ja,let er maar eens op, ze zijn de moeite waard.

In diezelfde Eempolder zag ik ook een jonge Witte kwikstaart. Perfect gecamoufleerd en wachtend op pa of moe met een lekker hapje. En roepend. Waarschijnlijk zoiets als 'mama mama mama mama....'

Witte kwikstaart, juveniel (Motacilla alba)

Gelukkig kwam er al snel een ouder aan met wat lekkers.

Witte kwikstaart, juveniel en adult (Motacilla alba)

Witte kwikstaart, adult en juveniel (Motacilla alba)

Even later kwam er nog een jong bij. Dat jong was beduidend groter en ook al goed in staat om zelf voedsel te vangen.

Witte kwikstaart, juveniel en adult (Motacilla alba)

Ik sluit af met onze eigen puber, ja ja. Zijn de kinderen eindelijk volwassen, kun je weer opnieuw beginnen. Ik lig dan ook bijna elke avond knock-out op de bank. Maar lief is hij wel en is ook een beetje scheel ;-). Waar vind je nou nog zulke solidaire pubers?

Woezeltje