November blues

 Eind oktober, begin november.....de veranderingen in de natuur zijn zichtbaar. De dagen worden rap korter , het weer wordt grillig, onstuimig soms. En voordat ik het goed en wel door had lagen alle blaadjes alweer op de grond. Met het vallen van de bladeren en de korte dagen, daalt er een soort melancholie over mij heen....  de verdwenen kleur in de natuur en het verlangen naar daglicht op de zoveelste donkere druilerige dag met regen en storm.

Dus in deze herfstblog geen spetterende herfstkleuren, of mooie gekleurden beukenlanen. Op de schaarse dagen dat ik deze periode op pad kon heb ik wel geprobeerd dichtbij het herfstgevoel te komen.

Vosje met herfstkleuren in de achtergrond (eind oktober)

De damhertenbronst ging een beetje aan mij voorbij dit jaar. Op de meeste dagen dat ik vrij was regende het of stormde het. Dus pas tegen het einde van de bronst kon ik wat herten fotograferen.

Deze foto is van net voor de bronst.

Stoer, het schattige damhertje is nu toch wel veranderd in een boze man.....die blik.... Ik stond op behoorlijke afstand.

Eind oktober zag ik vooral dit....uitgetelde herten.

En eind oktober kon ik nog een vosje fotograferen, met iets van herfstkleuren in de achtergrond. Daarna heb ik op mijn wandelingen in de duinen geen vos meer gezien.

Maar voor mij zijn oktober en november vooral de maanden dat ik op zoek ga naar paddenstoelen. De vliegenzwam blijft mijn favoriet en was dit jaar veel minder talrijk dan de jaren ervoor.

Zowel rond Huys te Warmond als in de Waterleidingduinen, kon ik steeds maar een enkel exemplaar vinden.

De mycena is wel een veel voorkomende soort en is ook altijd leuk om te fotograferen.

Net zoals de porseleinzwammetjes, waar ik dit jaar heel lang op heb moeten wachten. En dan ineens in november schieten ze als paddenstoelen uit de grond.....ehhh uit de boom, want deze zwammetjes groeien op het hout dode beuken.

Close up porseleinzwammen

Detail hazepootje, was al omgevallen en toch wel vergane glorie, maar zorgde toch wel voor een mooi herfstplaatje, met de afgevallen bladeren in het beukenbos.

Nog een mycena. 

Omdat ik in deze periode een paar keer wandelingen heb gemaakt door landgoederen/ parken, zet ik de impressie daarvan in een collage hieronder. De foto's vond ik niet zodanig om groot in de blog te plaatsen, maar het zijn wel plaatjes die de herfstsfeer overbrengen.

Huys te Warmond, eind oktober.....wat waren de bomen nog groen.

Park Clingendael in Den Haag.... op een regenachtige 11 november

Landgoed Staverden, eind november.....na een paar onstuimige weken zijn de blaadjes en de mooie kleuren uit de bomen verdwenen.

Het is ook de tijd dat in de duinen de wintergasten arriveren. Als eerste de Scandinavische roodborstjes, gevolgd door zaagbekken, brilduikers en de wilde zwanen.

De roodborstjes geven wat kleur aan de natuur, nu het veelal grijs is buiten. 

Nu ik dit schrijf is de natte novembermaand bijna voorbij, december lijkt koud te beginnen, dus ik verheug mij wel op een paar winterse dagen , en dan wel dagen dat ik niet hoef te werken en lekker naar buiten kan om bijvoorbeeld de rijp te fotograferen of de watervogels die hier in de winter vertoeven. Of het eerste laagje sneeuw....

Zeehondje op het strand

 Waar het mij de laatste tijd ontbrak aan blog inspiratie, heb ik nu een heleboel foto's en een verhaal. Dus tijd voor een blogje over ............een zeehondje.

Tussen oktober en december is er een kans om een gewone zeehond aan te treffen op de stranden langs onze westkust. De laatste jaren gaat het goed met de zeehonden, en zelfs de grotere grijze zeehond wordt nu regelmatig op de stranden gezien.

Ieder jaar probeer ik op een van de stranden de zeehonden de spotten. Ik zie dan dat ze er in de dagen ervoor hebben gelegen en dan waag ik de gok. Vorig jaar helaas zonder succes, maar toen had ik het geluk dat er honderden drieteenstrandlopers waren, waar ik ook heel blij van wordt.

Ik had mij voorgenomen om in deze vakantie in ieder geval voor de gewone zeehond te gaan. Daar ik alle tijd heb en de reistijd meevalt, kon ik meerdere keren mijn geluk beproeven.

En na twee zeehondloze ochtenden was het op dinsdag 10 oktober wel raak. En nog mooier, er was niemand anders. De zeehond lang wel heel laag, dichtbij het water dus ik was wel even bang dat hij ervandoor zou gaan.

hey yo, jij daar....ik lig hier lekker hoor.

Let's go banana's

hihi, ik vond hem wel grappig

psst.....er komt nog een fotograaf aan.

Ik zat al een uurtje helemaal alleen met het zeehondje. Voldoende afstand, met 400mm kun je aardig inzoomen. En zo deed het zeehondje lekker zijn ochtendgymnastiek, wat rek en strek oefeningen.

Er kwam nog een fotograaf die naast mij kwam staan (ik zat trouwens op het natte zand om een laag standpunt te krijgen)....maakte een stuk of 10 foto's en ging weer.

De zon kwam inmiddels boven de duinen uit en ging schuil achter was sluierwolken. Helemaal goed, dan blijft het licht mooi zacht. De zeehond deed nog even zijn yoga oefening "de banaan".

Inmiddels begon het water wat te stijgen, de zeehond ging wat hogerop zitten. Ik had gedacht dat de zeehond zou gaan zwemmen, maar nee....hij bleef nog even gezellig op het droge.

Ik probeerde even vanuit een andere hoek, maar die vond ik niet mooi.

Weer terug op het oude plekje...

Er waren wat mensen met mobieltjes die lekker op afstand bleven en hun foto's maakten. En wat een geluk...Geen honden!!

De enige hond was deze mooie zee-hond.

Een van de vorige keren was ik op dezelfde plek en liepen er veel honden los....ook op de plek waar de zeehondjes komen rusten. Dus dat was een kansloze missie. Daarom was ik ook zo blij deze ochtend. De honden die er waren , waren netjes aangelijnd en werden door de baasjes toegesproken dat ze bij hun moesten blijven. Zo kan het ook.

Het zonnetje heeft het strand al aardig opgewarmd en de zeehond vind het ook wel lekker.

Hij kwam ineens nog een stukje mijn kant op hobbelen.

Genieten met een grote G

En dan leek deze zeehond ook te doen.

De mooiste foto van deze ochtend. Ik kon wel een vreugde dansje maken, want ik zat al  2 uur bijna de hele tijd alleen met deze zeehond.

ik ben een beetje moe

doeeeiiiii, je hebt nu al zoveel foto's van mij, je kan nu wel naar huis.

ik ga slapen hoor.....

En zo verliet ik het strand met een grote glimlach.

Moraal van het verhaal....de aanhouder wint. Natuurfotografie is heel leuk, maar het gaat echt niet vanzelf. Dus vooral niet opgeven en blijven proberen...dan komt er een dag dat er een cadeautje op je ligt te wachten.