Leyduin

Zelfs dít najaar heeft nog wel een paar mogelijkheden geboden om de natuur in te trekken. 

In deze post geef ik een impressie van wat ik in Leyduin ben tegengekomen. 

Eén van de hoofddoelen waren gekraagde aardsterren (Geastrum triplex),

die ik er in voorafgaande jaren al vaker had gevonden.

Zoals uit de beelden blijkt had ik succes.

Ik vond ze op twee verschillende plaatsen, 

waarbij in het tweede geval mijn aandacht eerst werd getrokken door een dood jong egeltje.

Jammer dat de kleine het niet gehaald heeft, het gaat toch al slecht met egels.

De aardsterren daarentegen stonden er mooi bij.

Het eerste hoofddoel was behaald.

Kleine zwammetjes waren overal te vinden. 

Ook al weet ik niet hoe deze heet, een mooie plaat ervan maken vind ik steeds weer een uitdaging.

Al speurend naar bijzondere soorten viel mijn oog op deze gele trilzwam (Tremella mesenterica). 

Meestal vind ik de oranje variant maar dit was een mooie afwisseling, 

zeker met het erop vallende licht, gecombineerd met de donkere achtergrond.

Het loont vaak de moeite om iets ook eens van een andere kant te bekijken. 

Dit is het resultaat.

Het zonlicht viel precies op dit zwammetje, een soort russula, waardoor een mooi contrast met de omgeving ontstond.

Soms is eenvoud genoeg. 

Deze piepkleine vertegenwoordiger van de familie van de mycena's stond als een lampje in het groen.

Op dit landgoed ga ik jaarlijks ook op zoek naar kleine stinkzwammen (Mutinus caninus).

Ik was duidelijk wat aan de late kant want de chocoladekleurige kop was al verdwenen,

 waardoor de oranje kleur tevoorschijn was gekomen.

Ik was blij dat ik ze na wat speurwerk toch weer gevonden had.

Amethystzwammetjes (Laccaria amethystina) horen er ook bij, 

mede door de kleur die een mooi contrast met de omgeving kan opleveren.

Ze zijn vaak klein en staan lang niet altijd op een toegankelijke plaats, maar ze vormen voor mij jaarlijks een uitdaging.

Kopergroenbekerzwammetjes (Chlorociboria aeruginosa sl) wilde ik dit jaar eens overslaan.

Maar ja, toen ik ze toevallig toch weer tegenkwam, besloot ik het er toch maar weer op te wagen.

Ze zijn uitermate klein, dus er moest wel een tussenring aan te pas komen om er deze plaat van te maken. 

Het blijft een opgave, omdat in 9 van de 10 gevallen er toch ongewenste onscherpte optreedt.

De herfst biedt talloze mogelijkheden om zwammetjes te fotograferen.

 Je kan het zo gek niet verzinnen of je komt het wel eens tegen.

De familie mycena was zoals gebruikelijk ruim vertegenwoordigd.

Het hoeven niet altijd bijzondere soorten te zijn om er lekker mee bezig te zijn.

Af en toe kwam ik ook nog wat anders dan zwammen  tegen.

Een geschrokken kikker, een zonnende bruinrode heidelibel en vuurwantsen bijvoorbeeld.

De vuurwantsen (Sigara striata) werkten niet echt mee,

 maar met deze plaat ben ik redelijk tevreden.

Wijngaardslakken (Helix pomatia) vind ik hier ieder jaar wel.

Toch had ik niet verwacht er dit najaar nog een paar te zien.

Slakken heb ik dan ook niet gezien, alleen enkele huisjes.

Ik heb deze uit de bladeren opgeraapt en even op een plek neergelegd waar ik hem beter kon fotograferen.

Een leuk detail vind ik het tweede slakje.

Uiteraard heb ik het slakkenhuis weer op de oorspronkelijke plaats teruggelegd.

Populair als altijd, maar hier dit jaar niet veel te vinden.

Een porseleinzwammetje (Oudemansiella mucida).

De herfstkleuren geven deze plaat een duidelijke meerwaarde.

Maar het kan ook anders:

Precies hetzelfde zwammetje, maar van een andere kant bekeken.

Beide hebben in mijn ogen wel wat.

De sfeer is echter volkomen anders.

Een, zeker voor mij, grote verrassing tot besluit.

Toen ik met de porseleinzwammetjes bezig was wezen voorbijgangers mij op deze egel, 

officieel zelfs West-Europese egel(Erinaceus europaeus) geheten.

Hij lag opgerold een meter naast een wandelpad.

De wandelaars gingen verder, ik bleef nog een tijdje.

De egel ontrolde zich geleidelijk en ging op stap, zoekend naar voedsel.

In deze tijd van het jaar verwacht je dat niet meer, zeker niet overdag.

Hij kwam steeds dichter bij mij.

De teken op zijn kop waren duidelijk te zien.

Hij keek mij tussendoor even aan, alsof hij wilde zeggen:

"Sta ik er goed op?"

Al scharrelend liep hij op zijn gemak verder en verdween tussen de begroeiing aan de andere kant van het pad.

Goede momenten om overdag de natuur in te trekken waren zoals gezegd in oktober en november schaars.

Er is echter een hut waar je 's avonds en 's nachts marters kunt fotograferen.

Een boommarter en een das zijn mijn volgende onderwerp.

Wasplaatjes en andere herfstimpressies

 

Iedereen weet wel wat de maanden september en oktober kunnen brengen. 

Hier wil ik een impressie geven van een aantal voor mij bijzondere momenten.

Zwartwordende wasplaatjes heb ik dit jaar meer gevonden dan vorig jaar. 

Ze leverden mij een aantal mooie platen op.

Allereerst SEPTEMBER. 

Op frisse ochtenden kon je rekenen op dauw, zoals hier te zien is op een langpootmug (Tipula paludosa).

Zoekend naar deze en andere insecten wist ik zeker dat mijn broekspijpen tot aan mijn knieën nat zouden worden,

 omdat contact met allerlei stengels niet te voorkomen was.

Maar er waren ook zonnige ochtenden.

Geen dauwdruppels, geen natte broekspijpen.

Waarneming.nl hielp mij met de naam van dit gevleugelde insect: 

ringoogtweevleugel (Cloeon simile).

Dit zou een azuurwaterjuffer (Coenagrion puella) moeten zijn, waarbij ik zelf meer dacht aan een watersnuffel.

Scherpstellend op de kop van deze juffer ontstond een wat ongebruikelijke, 

wellicht gewaagde plaat van een soortgenoot.

Deze houtpantserjuffer (Chalcolestes viridis) gunde mij genoeg tijd om deze plaat te maken.

Kleine vuurvlinders (Lycaena phlaeas) heb ik in september nog regelmatig gezien.

Beide fasen heb ik op dezelfde morgen gefotografeerd.

Wat vogels betreft was het in september in de duinen een beetje mager.

De opvallendste soorten waren een boomleeuwerik, boompieper en roodborsttapuit, 

naast de soorten die je er altijd wel ziet.

OKTOBER

Oktober bracht mij behalve de bronst ook wasplaatjes.

Om te voorkomen dat deze post veel te lang zou worden werd ik gedwongen om een aantal collages op te nemen.

Zo kan ik enkele verschillende beelden laten zien van zwartwordende wasplaatjes (Hygrocybe conica)

 zoals ik ze half oktober vond.

Om de een of andere reden vind ik dit een soort die mij uitdaagt er mooie plaatjes van te maken.

Zelf vind ik dat ik er in dit geval goed in geslaagd ben.

En dan te bedenken dat hij helemaal rood begonnen is:

Hier is er een voorbeeld van, zodat je goed kan zien hoe groot het verschil is.

Grote aantallen kramsvogels (Turdus pilaris) kwamen op de bessen af die in het duingebied volop te vinden zijn.

Het valt alleen niet mee om dicht bij ze in de buurt te komen.

Spreeuwen (Sturnus vulgaris) hadden gekozen voor een aardige opstelling.

Voorzichtig kwam ik wat dichterbij, met deze plaat als resultaat.

Ook de spreeuwen waren erg waakzaam.

Knobbelzwanen kom je altijd wel tegen als je door de duinen loopt.

Af en toe laten ze na een wasbeurt even zien hoe mooi ze zijn.

Ze zijn gracieus en zorgen vaak voor mooie platen.

Het is nu weer afwachten of er wilde zwanen in de wintermaanden komen overwinteren.

Het is duidelijk de tijd van de paddenstoelen.

Grote parasolzwammen (Macrolepiota procera) hebben vaak een hoed van meer dan 20 cm.

Dit groepje is nog niet zo ver.

Een kroontjesknotszwam (Artomyces pyxidatus) is dan wel een vrij algemene inheemse soort, 

ik heb hem toch nog niet zo vaak gezien.

Bloedrode heidelibellen (Sympetrum sanguineum) hadden er nog wel zin in op een zonnige, redelijk warme dag halverwege oktober.

Twee vaste bewoners van de AWD. 

Blauwe reigers (Ardea cinerea) en dodaarsjes (Tachybaptus ruficollis) zijn vooral tijdens de wintermaanden goed te zien.

En zo komen we weer bij de zwammen.

Ik heb geen idee hoe deze heet, maar ik vind hem wel mooi met de dauwdruppeltjes.

En voilà, een prachtvlamhoed (Gymnopilus junomius).

Hij stond heel opvallend op een omgevallen boomstam.

Je kon hem niet missen.

Op een oktobermorgen ging ik met mijn vrouw een wandeling door de duinen maken.

Meestal neem ik dan geen camera mee, maar deze keer wel.

Tijdens de bronst weet je nooit waardoor je verrast kunt worden.

De herten waren nog steeds luidruchtig, hun geknör kwam van alle kanten op ons af.

Hier gaat een mannetje in volle vaart achter een onwillige of ongehoorzame hinde aan.

Ook al ziet hij er goed uit, de hindes hebben toch hun voorkeur.

De hindes zijn in trek, zoals duidelijk te zien is.

De mannen moeten wel hun best doen om ze te verleiden.

Het onvermijdelijke gebeurde weer, vlak voor onze neus.

Na afloop van het gevecht gingen ze er samen vandoor, geen oog meer hebbend voor de hindes.

Het brein van een damherten man is moeilijk te doorgronden.

Op 23 oktober wilde ik in de AWD zwammetjes gaan zoeken.

De dag begon nogal mistig.

Uit de mist doemde onderweg een damhert op.

Nadat de mist wat was opgetrokken stuitte ik op dit wat wonderlijke gedrocht.

Het is een peperbus (Myriostoma coliforme), een lid van de familie aardsterren.

Ik denk wel dat hij betere tijden heeft gekend, waarbij hij er beter uitzag.
Het is een vrij zeldzame zwam die voornamelijk in kalkrijke duinen groeit.

Ik trof ook weer zwartwordende wasplaatjes aan.

Bij het linker exemplaar is goed te zien welke verandering deze zwammetjes ondergaan.

Op de website van Vroege Vogels  is deze plaat als "mooiste" gekozen in de categorie "mooiste foto's". 

Een zwarte wasplaat was omgevallen, waardoor ik ook eens de kant kon fotograferen die ik anders niet zie.

Natuurlijk benut je dan alle mogelijkheden.

Aan deze schoonheid de eer om deze lange post te besluiten.