Allemaal gezien... gisteren

 

Gisteren vóór de cursus, waren we lekker aan de wandel in Amsterdam. 

Ik zocht helemaal nergens naar hoor, maar ja,  je ziet van alles natuurlijk. 

Dat briefje van H. Koopmans... ik hoop nu maar dat het zo voor iedereen duidelijk is. 

Het was natuurlijk ook de dag van de verkiezingen gisteren. Wij waren al vroeg gaan stemmen en ik was er de hele dag toch een beetje  onrustig van. De uitslag bevalt me niet erg en dat is een understatement.

Deze twee blikken, vond ik wel erg gepast op deze dag. Ook passend bij mijn stem.

En tenslotte maakte ik nog een foto van een foto. Die foto in het raam van een huis in Amsterdam,  ontroerde me een beetje. 

Een  foto van president Kennedy. Daar neergezet denk ik,  omdat het precies gisteren  zijn sterfdag was. 

Een nog jonge president, vermoord op 22 november 1963. Ik was een kind, maar ik weet het nog zo goed. 

Die dag is er veel verloren gegaan en iemand heeft er aan gedacht. Ik ook. 

Selamat Makan

De eerste foto haalde ik uit het boek dat ze schreef. En op de tweede foto signeert ze dat boek, dat ik kocht op de Pasar Malam.

Zij is Nanja Pol en het boek is een kookboek getiteld: Pinda uit de Polder. 

Zo omschrijft ze zichzelf: 'Een pinda uit de polder. Geboren uit een Indische moeder en een oer-Hollandse vader'. Ze houdt van koken en eten. 

In mijn boek schrijft ze dit: 

Leesplezier heb ik nu al, het is echt een ontzettend leuk boek. 

Het komt er op neer dat er een heleboel recepten in staan,  gelardeerd met verhaaltjes over die Indische roots, het koken, de liefde.  Van alles en erg leuk geschreven. 

Het stomme is dat ik nota bene abonnee ben van het Noordhollands Dagblad en dat dit allemaal columns zijn die in die krant zijn verschenen. 

Ik stond er stomverbaasd bij toen ze dat vertelde, want ik léés die krant. En ik wist zeker dat ik nooit zo'n column had gezien. 

Gelukkig bleek dat die columns zijn verschenen in de weekendbijlages en die kijk ik wel eens in maar als het met koken te maken heeft,  lees ik het zeker niet. 

Enfin, nu dus wel. En het is echt heel erg leuk. Afgezien van leuk, lijkt het me ook allemaal erg lekker. Het ziet er zelfs naar uit dat ik af en toe iets ga proberen uit het boek. En als dat is gebeurd, zal ik er hier verslag van doen. 

Pasar Malam Melati in Hoorn

 Dit was een bijzonder weekend. 

Al weken geleden waren we gevraagd om ons als vrijwilliger op te geven. We zouden dan helpen op de eerste Pasar Malam die in Hoorn werd georganiseerd. 

En dan nog wel in 'ons' leegstaande museum. 

Zolang er toch nog niet gebouwd wordt, zijn er al verschillende aktiviteiten geweest. 

Dit was een hele grote aktiviteit! Geinitieerd en georganiseerd door Deetje van het museum. 

Wat een organisatie is dat geweest en wat is het geweldig goed gegaan allemaal. Echt een succes!

Wij kregen allemaal een sjaal/sjerp van batikstof  om, ook weer genaaid door iemand van het museum en mijn man en ik waren ingedeeld bij de entree. Dat kon van alles betekenen, welkom heten,  kassa, garderobe, muntjesverkoop, weg wijzen enz. 

De eerste dag stond ik in de avondploeg bij de garderobe: jassen aannemen (nat en zwaar),  ophangen, bonnetje in tweeën scheuren. een deel voor de bezoeker, een deel aan de haak boven de jas bevestigen. Paraplu's waren er in overvloed en die pasten niet echt aan de haak. 

Maar goed, simpel klusje. Dácht ik. Mooi niet! 

Niet simpel als iemand opeens in een jas staat te graaien (sleutels vergeten), niet simpel als iemand z'n jas pakt om even naar buiten te gaan zonder het te zeggen en zonder het bonnetje te tonen en de jas dan later gewoon ergens tussen te proppen. Niet simpel als iemands jas onvindbaar lijkt: 'het is een donkerrode jas mevrouw'. Om dan,  na tien minuten zoeken, tot de conclusie te komen dat het toch een blauwe jas was. Niet simpel als je voorganger een ander systeem hanteerde. 

Enfin, hoe dan ook: het is allemaal goed afgelopen en om negen uur, hadden we niets over en hadden we geen tekort. 

De tweede dag zat ik in een loket en moest kaartjes verkopen. Pinnen of gewoon betalen. 'Dat is dan 80,50 meneer' ( zeven kaartjes).   Daarbij een polsbandje p.p. uitreiken en een plattegrond. 

En: 'Nee, u kunt niet betalen met uw biebpas'. 

Oh ja en scannen als er al eerder was gereserveerd. Dat liep vlekkeloos. 

Zoals altijd werd er voor de vrijwilligers heel goed gezorgd. We kregen koffie of thee en als avondploeg hadden we echt mazzel. 

We kregen een bon en mochten daarmee een maaltijd halen in een van de twee Indonesisch eettenten die in de museumtuin waren opgesteld. 

Indonesisch eten (ik noem het nog altijd Indisch),  is mijn lievelingseten. Mijn man houdt er niet heel erg van, dus als we eens uit eten gaan kiezen we niet vaak voor zo'n restaurant. Maar nu dus twee dagen achter elkaar. En lekker dat het was!!!

Nou en wat was er te doen dan? Op die Pasar Malam? 

Heel veel verschillende kraampjes waren er. Met allerlei klein en wat groter spul. Pasar Malam betekent markt, avondmarkt. 

Ook binnen waren kramen waar je lekkere dingen kon kopen. Je kon workshops volgen, bijvoorbeeld wajangpoppen maken. Er waren geleide discussies. Er waren boeken over Indonesië en Indië en van sommige boeken waren de schrijvers aanwezig. 

In de Marmerzaal van het museum waren er de hele dag optredens. Er werd gedanst en gezongen. Je kon je laten masseren. Teveel om op te noemen.

Beide dagen heb ik een kort rondje gemaakt. Niet alles gezien, maar toch genoten. 

Maar het allermooiste vond ik dat er heel veel mensen met Indonesische roots kwamen. 

Ik wist het niet, maar er is een grote Indische gemeenschap in Hoorn. Tweede en derde generatie vooral. Mensen die elkaar kennen en elkaar opzoeken. 

In Hoorn, op zo'n historische plek, waar de geschiedenis van Hoorn verbonden is met de geschiedenis van Indië. Dat vond ik erg mooi en heel speciaal. 

Ik heb daar bij die garderobe best veel mensen gesproken. Mensen die erg blij waren dat er nu eens zoiets was in hun eigen Hoorn. 

Een oudere dame die met tranen in haar ogen vertelde dat het zo warm voelde. 

Hele mooie kinderen die ronddwarrelden. Een oud-leerling van vijfentwintig jaar geleden en van wie ik toen nooit zijn Indische achtergrond heb gezien.

Oudere mensen (en jongeren) die gingen dansen. Meezingers. Soerabaja ( ha dat lied kende ik nog). Indo-rock. 

Veel mensen kwamen de tweede dag weer. Dat doe je natuurlijk niet zomaar. 

Zou ik gegaan zijn als ik geen vrijwilliger was geweest. Ik denk het niet. Maar als zoiets nog eens georganiseerd wordt, dan zeker wel! 

Murals in het restaurant

 Gisteren had ik het hier over de WijnSpijswandeling die ik een paar weken geleden met onze jongste zoon deed. 

In het een na laatste restaurant waar we belandden,  waren mooie muurschilderingen gemaakt. Ik heb nog geprobeerd er achter te komen wie ze gemaakt had. Maar men kon mij alleen vertellen dat het meisje de dochter is van de eigenaar. 

Wij staken onze tong niet uit hoor, zoals dit lieverdje, want het was er heerlijk.  En er waren nóg een paar mooie murals. Slechte foto's, mooie murals! 

Dit was een van de restaurants van de wandeling waar ik nog best een keer terug zou willen. En als dat gebeurt, ga ik niet weg voor ik weet wie de maker is, hahaha. 

Linking to Sami's Colourful World

WijnSpijswandeling

 Omdat het leuk is om af en toe met één kind, (nou ja kind, een zoon van 36), iets aparts te doen, ging ik met dit kind een WijnSpijswandeling doen. In Amsterdam. 

Dat gaat als volgt: 

Dirk en ik spraken af op het station en gingen met de tram naar het eerste restaurant op onze route. Je start op een zondagmiddag om twaalf uur bij dat restaurant. 

Daar krijg je een hapje en een drankje.  Je wordt vriendelijk ontvangen, krijgt een plekje aangewezen en je wacht op wat er komt. 

Je geniet ervan en dan wandel je naar het volgende restaurant. 

Tussendoor zie je nog wel wat Amsterdam. 

Nou en in het volgende restaurant en de vier daarna (zes in totaal), herhaalde de geschiedenis zich. De langste wandeling tussen twee restaurants was twintig minuten. Daar was ik op dat moment ook wel aan toe. Na drie of vier glazen wijn.  

We hadden trouwens ook rustig tijd kunnen nemen om nog wat extra rond te wandelen. Onze zoon kende de weg in de buurt en het weer was niet zo best, dus dat deden we niet. Maar het hád gekund.

En overal waren de gerechtjes lekker en origineel. Wij probeerden een top-vijf te maken, maar dat lukte niet eens. Alles was lekker. Ook de wijnen. 

Wij waren met zijn tweeën, maar ik zag ook een gezin van vijf en een vriendinnengroep. Daar waren dan ook tafels voor gereserveerd. 

Het liep allemaal gesmeerd en we concludeerden dat het een win-win was. Wij hadden een lekkere, leuke en gezellige middag. Met z'n tweeën aan tafel zit je natuurlijk al snel te praten. Dus ook nog zinvol. 

Voor de restaurants was het ook prima, want die zijn anders nog niet vol denk ik,  zo om twaalf uur zondagmiddag. 

Plus dat ik kennismaakte met een paar restaurants die ik heel erg leuk vond. En die ik onthoud voor als, ooit. 

Ik vond het een echte aanrader... (De wandelingen worden ook in andere steden georganiseerd)

De zeven zussen: Atlas

 

Genoten heb ik van de Zeven Zussen. 

Lucinda Riley heeft heel goed werk geleverd en vele vrouwen laten genieten van die zussen en vooral de bijbehorende verhalen. 

Ik vond de eerste drie delen zelfs erg goed, heerlijk om te lezen. Daarna werd het bij ieder volgend deel een klein stukje minder voor mijn gevoel. Of er trad verzadiging op, dat kan ook. 

En toen ging Lucinda Riley dood. Treurig, ze was nog maar zesenvijftig jaar oud. 

Het verhaal was nog niet eens af . Want hoe zat het nou met de vader van de zussen? Met Pa Salt?  En hoe zou het verder gaan met die en met die...

Riley had wel aantekeningen gemaakt en de plot enigszins beschreven van het laatste deel. 

En met die gegevens is het toen afgemaakt door haar zoon: Harry Whittaker. 

Dat vind ik bijzonder, een bijzondere prestatie. 

Enfin het boek is al een tijdje uit, maar ik was niet de enige die het wilde lezen, dus ik was nu pas aan de beurt in de bieb. 

Ik vond het eigenlijk geen goed verhaal. Erg onwaarschijnlijk en behoorlijk gezocht. Maar ja, stoppen met lezen was geen optie, dat ging echt niet. En dus las ik deze dikke pil helemaal uit en weet ik nu hoe het zat. 

Ik heb de laatstse tijd nog een paar andere 'Rileys' gelezen en die vond ik wel goed. Het Meisje op de Rotsen bijvoorbeeld en De Liefdesbrief. Lekker leeswerk, waar je niet van wakker ligt. 

The Analogues

Dat 'nieuwe' nummer van de Beatles, daar had ik me eigenlijk wel een beetje op verheugd. Maar ik vond het helemaal niks. Dat moeten ze wat mij betreft maar niet meer doen.

Vorige week gingen we hier naar het theater, voor the Analogues.

Het was sowieso van voor Corona geleden dat we  in een theater waren en ook om die reden had ik me er op verheugd. De andere reden was dat we eerder een concert meemaakten en het fantastisch vonden. 

De Analogues... hun muziek klinkt echt als de Beatles.

Als je het niet zou weten en je zou niet kijken en alleen maar luisteren, dan zou je denk ik zweren dat het echt was. 

Maar ja, dat doe je natuurlijk niet, want dan kan je net zo goed thuis een plaat draaien en luisteren met je ogen dicht. Dan spaar je een hoop uit. 

Enfin, ze begonnen met twee nummers die zo verschrikkelijk hard waren dat ik tegen mijn man zei dat ik in de pauze naar huis zou gaan. 

Het zou de leeftijd kunnen zijn hoor, maar van hele harde muziek heb ik nooit gehouden. In dit geval brak het zweet me uit. Daarbij was er een achtergrond met bewegend, flikkerend licht. Dus ik zat met mijn handen een beetje voor mijn oren en mijn ogen dicht. 

'Die geluidsmannen hebben allemaal een gehoorbeschadiging', dacht mijn man. 'Die horen niet meer hoe hard het is'. 

Het derde nummer was The Long and Winding Road, dat is best rustig en vanaf dat moment was het concert prachtig. Ik denk dat er toch iets anders was ingesteld of zo of ik was er aan gewend. Maar ik heb zeer genoten. 

Het is bijna ongelooflijk hoe goed die mensen zijn. Echt heel erg knap. Wat zal dat een oefening vergen, wat lijken de stemmen op die van de Beatles. Ook de uitspraak. 

Een aanrader hoor, bijna een must als je net als wij een oude Beatlefan bent. Mijn favoriete plaat is de White Album. Daar deden ze ook een paar nummers van o.a. dit: 

Roodkapje

 Al een tijdje weinig Roodkapje-nieuws hier. Maar dan ineens gaat het weer wat lopen. 

Wel een beetje een merkwaardig Roodkapje. Maar van de andere kant ook zo onmiskenbaar Roodkapje dat ze gewoon in de verzameling gaat. 

En daarna een verjaardagsroodkapje van Els. Zelf gemaakt!

En ook zelf gemaakt een heel lief kaartje van Mieke.  (Plaatje van Silvia Provantiné) Allebei super, dames! En natuurlijk gaat je kaart in de verzameling,  Mieke. Evenals die van Els!

Tenslotte nog drie kaarten die ik kocht op Marktplaats. Ze zijn leuk en overduidelijk deel van een serie. Het zijn de nummers 1,4 en 6. Nou de rest nog. 

Hoe dan ook, ze zijn getekend door Anke de Boer en de tekst op de achterkant is van Bouke Jagt. 

Oh ja, de laatste drie zijn de nummers 308, 309 en 310 in de verzameling!!!!! Ongelooflijk hè. 

Gezichtjes

'Dit is een gezichtje op een nogal smerige prullenbak bij een benzinestation hier in Utrecht. Mijn oog viel erop terwijl we de bandenspanning van de auto controleerden' , schrijft Miriam . 

'Misschien niet zo duidelijk maar ik zag er meteen een gezicht in. Hartelijke groet van Dora'  Nou, ik vind hem overduidelijk en supergoed gezien:

Dan maar liefst twee gezichtjes van Ferrara. Het paarse gezichtje zag Ferrara toen ze kaders aan het stansen was voor haar kerstkaarten. Wat me er aan herinnert...

Het tweede gezichtje is een mueslibol, 'die me nog net geen smakelijk eten wenste',  aldus Ferrara.

De laatste komt van bloglezer Janneke: 'Ik stuur deze foto, weer van Gijs Kalkman. Het is een soort verrekijker die bij ons op de kop van de haven staat. Ik vond hem zo lief'. 

Ik ook. En de foto is prachtig.

Dat was het weer voor deze ronde. Dank allen en blijf speuren en inzenden: bettievdgriend@hotmail.com

Koekje

 

Wybrand Hendriks was here. 

De titel van een tentoonstelling in het Teylers Museum in Haarlem. 

Je gaat door deze deuren naar binnen in een zaal en dan ben je inderdaad waar Wybrand Hendriks ook is geweest. 

Letterlijk, want hij woonde en werkte in dit museum. Dat was zo'n beetje rond 1800. 

Hij was directeur kunstverzamelingen , betrokken bij aankoop van allerlei topstukken en... hij was zelf ook kunstenaar. Een veelzijdig iemand.

Deze tentoonstelling gaat vooral over zijn werk. 

Hier zie je  Hendriks himself.  Ik vind het een prachtig zelfportret (1807). 

De brief die bewaard gebleven is , is een brief aan een vriend en geweldig geïllustreerd. Hendriks verontschuldigt zich omdat hij zich niet aan hun afspraak kan houden. Hij is ziek en heeft een 'dik,roosig gezicht'.

Dat zelfportret, in de mode van de 19e eeuw, dat lijkt een beetje op Rembrandt vind je niet. 

Hendriks bewonderde de oude meesters en schilderde ook op die manier. 

Dat zie je rechts. 

Nou zijn er in de Nederlandse musea heel veel tentoonstellingen waar ik graag een treinreis voor zou willen maken. Of een autorit of zo.

Voor deze expositie zou ik dat niet gedaan hebben.

Maar wij waren toch al in Haarlem, de rest van het museum is altijd een bezoek waard  en dus gingen we toch maar even kijken. 

Van  eind 18e en begin 19e eeuw weet ik niet heel veel af en dan is juist het leuke dat schilderijen uit die periode  niet alleen mooi zijn om te zien, ze vertellen ook verhalen over het leven in die tijd. 

Mooi hè:  ook toen werden kleine meisjes afgeleid en of verrast met een krakeling. (Portret van Maria Kops, 1787)