Robert Henry Michel

	szeregowy
	Przebieg służby
Lata służby	1943–1946
Siły zbrojne	US Army
Jednostki	39 Pułk Piechoty(inne języki)
Stanowiska	dowódca plutonu
Główne wojny i bitwy	II wojna światowa: Lądowanie w Normandii; Ofensywa w Ardenach; ;
	Odznaczenia

Robert Michel
	; oficjalny portret (1993)
Pełne imię i nazwisko	Robert Henry Michel
Data i miejsce urodzenia	2 marca 1923 ; Peoria
Data i miejsce śmierci	17 lutego 2017 ; Arlington
	Kongresmen Stanów Zjednoczonych z 18. okręgu wyborczego w Illinois
Okres	od 3 stycznia 1957; do 3 stycznia 1995
Przynależność polityczna	Partia Republikańska
Poprzednik	Harold Himmel Velde
Następca	Ray LaHood
	Multimedia w Wikimedia Commons

Głos Roberta H. Michela

Michel omawia potrzebę reformy Izby Reprezentantów
Nagranie z 18 czerwca 1992

Robert Henry Michel (ur. 2 marca 1923 w Peorii, Illinois, zm. 17 lutego 2017 w Arlington, Wirginia) – amerykański polityk Partii Republikańskiej, najdłużej urzędujący lider republikanów w Izbie Reprezentantów USA. Przez 14 lat kierował klubem republikańskim w okresie prezydentur Ronalda Reagana i George’a H.W. Busha.

Życiorys

Dzieciństwo i młodość^[1]

Michel urodził się 2 marca 1923 w Peorii, Illinois, w rodzinie o niemiecko-francuskich korzeniach. Jego ojciec pracował jako narzędziowiec w Keystone Steel and Wire, a matka była gospodynią domową. Rodzina była aktywna w Apostolic Christian Church(inne języki), konserwatywnej wspólnocie wywodzącej się z tradycji anabaptystycznej. Od młodości pracował dorywczo – roznosił gazety, kosił trawniki, pracował w sklepie i zakładzie krawieckim. Był przewodniczącym klasy w Peoria High School(inne języki), a po maturze rozpoczął studia na Bradley University(inne języki), które przerwał, by wstąpić do armii.

Służba wojskowa

Mimo wychowania w religii akcentującej pacyfizm, Robert dobrowolnie wstąpił do wojska, postanowił jednak pozostać szeregowym, zamiast przyjąć awans do stopnia oficerskiego^[a].

W czasie II wojny światowej służył w 39. Pułku Piechoty^[2] jako dowódca plutonu^[3]. Wylądował w Normandii 4. dnia inwazji, walczył we Francji, Belgii oraz podczas ofensywy w Ardenach^[1]. Został ranny w rękę i nogę podczas jednego z natarć i trafił na cztery miesiące do szpitala w Wielkiej Brytanii^[4]. Po wyzdrowieniu ponownie skierowano go do działań bojowych i wylądował w Hawrze w Dniu Zwycięstwa w Europie, co oznaczało dla niego zakończenie walk na teatrze europejskim^[4]. Odznaczony m.in. dwiema Brązowymi Gwiazdami i Purpurowym Sercem^[3].

Po wojnie wrócił na Bradley University, gdzie poznał swoją przyszłą żonę, Corinne Woodruff^[1]^[5].

Kariera polityczna

W 1949 rozpoczął pracę jako asystent kongresmena Harolda Velde^[5]. Po jego odejściu w 1956 Michel wygrał prawybory i wybory do Izby Reprezentantów z 18. okręgu Illinois – regionu, który niegdyś reprezentowali Abraham Lincoln i Everett Dirksen^[6].

Przez 24 lata zasiadał w Komisji Apropriacji(inne języki)^[1], a w latach 1975–1981 pełnił funkcję republikańskiego whipa^[7]. Po wyborach w 1980 został liderem mniejszości republikańskiej, kierując klubem przez 14 lat^[2]. Odegrał kluczową rolę w uchwalaniu ustaw budżetowych, reform podatkowych, zwiększeniu wydatków obronnych, reformie Social Security, a także w uzyskaniu zgody Kongresu na działania w czasie wojny w Zatoce Perskiej.

Znany był z pragmatyzmu, kultury politycznej i umiejętności negocjacji^[8]. Nie ubiegał się o reelekcję w 1994^[2].

„I’d like to feel that as I prepare to leave Congress, I’ve lived up to my parents’ high ethical standard and that I’ll be remembered by my constituents for representing them faithfully and well, and that nationally I will be judged as having contributed significantly to the deliberations of the House and served the institution of the Congress with honor and in an exemplary manner.”

Robert H. Michel^[7]

Po zakończeniu kariery politycznej Robert działał w Waszyngtonie jako lobbysta i doradca w kancelarii prawnej Hogan & Hartson(inne języki) (później Hogan Lovells)^[3].

Odznaczenia

Prezydencki Medal Wolności – 1994^[9]
Prezydencki Medal Obywatelski – 1989^[7]
Congressional Distinguished Service Award – 2003^[10]
Brązowa Gwiazda – dwukrotnie^[3]
Purpurowe Serce^[3]
Medal Zwycięstwa w II Wojnie Światowej – 1945^[b]
Order Lincolna(inne języki) – 1997^[11]
Kawalerski Order Narodowy Legii Honorowej – 2004 (Francja)^[1]

i inne, m.in. nadanie jego imienia pomieszczeniom w Kapitolu^[12], mostowi na rzece Illinois (Bob Michel Bridge(inne języki)) oraz budynkom publicznym w Peorii^[1], w tym klinice dla weteranów^[13].

Życie osobiste

W 1948 poślubił Corinne Woodruff, z którą był związany przez 55 lat. Para miała trzech synów: Scotta, Bruce’a i Robina oraz córkę Laurie^[4]. Był miłośnikiem muzyki, śpiewu, ogrodnictwa, baseballu i golfa^[1]. Wykonał hymn narodowy podczas konwencji Partii Republikańskiej(inne języki) w Houston, Texas oraz dyrygował Mormońskim Chórem Tabernakulum w Salt Lake City, Utah^[1].

Zmarł 17 lutego 2017 w wieku 93 lat w Virginia Hospital Center w Arlington, Wirginia^[3].

Uwagi

↑ Zgodnie z ustną relacją, którą przeprowadził z dziennikarką Shelley Epstein w lutym 1999 i która znajduje się w serii audiowizualnej w Dirksen Congressional Center.
↑ Medal Zwycięstwa w II Wojnie Światowej był przyznawany wszystkim członkom Sił Zbrojnych Stanów Zjednoczonych za służbę w czasie II wojny światowej pomiędzy 7 grudnia 1941 a 31 grudnia 1946.

Przypisy

↑ ^a ^b ^c ^d ^e ^f ^g ^h Robert „Bob” H. Michel Obituary. The Wilton Mortuary, 2017-02-17. [dostęp 2026-01-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-07-10)]. (ang.).
↑ ^a ^b ^c Biografia ↓.
↑ ^a ^b ^c ^d ^e ^f Bob Levey: Robert Michel, longest-serving minority leader in U.S. House, dies at 93. The Washington Post, 2017-02-17. [dostęp 2026-01-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-02-17)]. (ang.).
↑ ^a ^b ^c Congressman Bob Michel. Distinguished Public Servant. Peoria Magazine, 2013-07. [dostęp 2026-01-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2024-06-15)]. (ang.).
↑ ^a ^b Robert H. Michel Collection ↓.
↑ Abraham Lincoln and the Illinois Congressional District. The Dirksen Center, 2008. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-06-04)]. (ang.).
↑ ^a ^b ^c Highlights in the Career of Robert H. Michel. The Dirksen Center, 2006. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-07-26)]. (ang.).
↑ Katherine Skiba: Robert Michel, Illinois Republican leader skilled at compromise, dies at 93. Chicago Tribune. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-02-19)]. (ang.).
↑ Remarks on Presenting the Presidential Medals of Freedom. The American Presidency Project, 1994-08-08. [dostęp 2026-01-31]. (ang.).
↑ Congressional Record Vol. 149, No. 99. congress.gov, 2003-07-08. [dostęp 2026-01-29]. (ang.).
↑ The Honor Roll of Laureates by Year. The Lincoln Academy of Illinois. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-10-25)]. (ang.).
↑ Carl Hulse: Spoils of Prime Office Space Go to Democrats. The New York Times, 2006-11-22. [dostęp 2026-01-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-09-07)]. (ang.).
↑ Secretary Shinseki Announces New Outpatient Clinic for Peoria. U.S. Department of Veterans Affairs, 2009-09-30. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-05-28)]. (ang.).

Bibliografia

Ralph Nader: Robert H. Michel, Republican representative from Illinois. Washington, D.C.: Grossman Publishers, 1972. OCLC 28051802. (ang.).
Frank H. Mackaman, Sean Q. Kelly: Robert H. Michel. Leading the Republican House minority. Lawrence, Kansas: University Press of Kansas, 2019. ISBN 978-0-7006-2760-8. (ang.).

Linki zewnętrzne

Biografia w Biographical Directory of the United States Congress (ang.)
Robert H. Michel Collection. The Dirksen Congressional Center. (ang.).

[2] Zgodnie z ustną relacją, którą przeprowadził z dziennikarką Shelley Epstein w lutym 1999 i która znajduje się w serii audiowizualnej w Dirksen Congressional Center.

[12] Medal Zwycięstwa w II Wojnie Światowej był przyznawany wszystkim członkom Sił Zbrojnych Stanów Zjednoczonych za służbę w czasie II wojny światowej pomiędzy 7 grudnia 1941 a 31 grudnia 1946.

[Obituary-1] ↑ ^a ^b ^c ^d ^e ^f ^g ^h Robert „Bob” H. Michel Obituary. The Wilton Mortuary, 2017-02-17. [dostęp 2026-01-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-07-10)]. (ang.).

[CITEREFBiografia-3] Biografia ↓.

[twp-4] ↑ ^a ^b ^c ^d ^e ^f Bob Levey: Robert Michel, longest-serving minority leader in U.S. House, dies at 93. The Washington Post, 2017-02-17. [dostęp 2026-01-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-02-17)]. (ang.).

[wywiad-5] Congressman Bob Michel. Distinguished Public Servant. Peoria Magazine, 2013-07. [dostęp 2026-01-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2024-06-15)]. (ang.).

[CITEREFRobert_H._Michel_Collection-6] Robert H. Michel Collection ↓.

[7] Abraham Lincoln and the Illinois Congressional District. The Dirksen Center, 2008. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-06-04)]. (ang.).

[kariera-8] Highlights in the Career of Robert H. Michel. The Dirksen Center, 2006. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-07-26)]. (ang.).

[9] Katherine Skiba: Robert Michel, Illinois Republican leader skilled at compromise, dies at 93. Chicago Tribune. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-02-19)]. (ang.).

[10] Remarks on Presenting the Presidential Medals of Freedom. The American Presidency Project, 1994-08-08. [dostęp 2026-01-31]. (ang.).

[11] Congressional Record Vol. 149, No. 99. congress.gov, 2003-07-08. [dostęp 2026-01-29]. (ang.).

[13] The Honor Roll of Laureates by Year. The Lincoln Academy of Illinois. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-10-25)]. (ang.).

[14] Carl Hulse: Spoils of Prime Office Space Go to Democrats. The New York Times, 2006-11-22. [dostęp 2026-01-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-09-07)]. (ang.).

[15] Secretary Shinseki Announces New Outpatient Clinic for Peoria. U.S. Department of Veterans Affairs, 2009-09-30. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-05-28)]. (ang.).

[1]

[a]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]

[7]

[8]

[9]

[10]

[b]

[11]

[12]

[13]