Micro Channel Architecture
Microchannel (ang. Micro Channel Architecture, stąd nieoficjalnie MCA) – 16- i 32-bitowa magistrala skonstruowana przez IBM specjalnie dla komputerów PS/2 z procesorami 80386DX[1][2].
Architekturę MCA wprowadzono w 1987 roku i utraciła znaczenie po dekadzie, gdy została zastąpiona przez magistralę lokalną PCI.
Historia
[edytuj | edytuj kod]W drugiej połowie lat 80. XX w. pojawiły się 32-bitowe komputery PC (z procesorem Intel 80386). Początkowo wyposażone były one nadal w 16-bitową magistralę ISA, co okazało się dużym ograniczeniem (przede wszystkim w zakresie przepustowości). Oprócz tego firma IBM była niezadowolona z rosnącej konkurencji ze strony producentów klonów[3].
Nową serię komputerów PS/2 wprowadzonych w 1987 roku IBM zbudował na bazie całkowicie nowej, 32-bitowej (opcjonalnie 16-bitowej) architektury MCA, której użycie, w przeciwieństwie architektury komputerów rodziny IBM PC oraz poprzedniej magistrali ISA, zostało zastrzeżone. Architekturę opatentowano a kosztownych licencji udzielano sporadycznie. Magistrala ta była też niekompatybylna z poprzednio używaną magistralą ISA. W rezultacie bardzo niewielu producentów poza IBM mogło budować komputery oparte na MCA[4].
W odpowiedzi na tę sytuację niezależni producenci sprzętu PC zawiązali konsorcja, w ramach których opracowano alternatywne, konkurencyjne rozwiązania[5]. Kolejno były to standardy[6]:
- EISA, opracowany przez tzw. „Gang of Nine” (z ang. Gang Dziewięciu)[a][4][5]
- VESA Local Bus, opracowany przez konsorcjum VESA
- PCI, opracowany przez firmę Intel[7]
W pierwszej połowie lat 90. zarówno MCA jak i wszystkie te standardy konkurowały ze sobą[b]. Sytuacja zmieniła się w drugiej połowie lat 90., w której standard PCI (i jego następcy[c]) wyparł z rynku wszystkie pozostałe rozwiązania[8].
Charakterystyka
[edytuj | edytuj kod]Magistrala taktowana jest zegarem 10 MHz[9].
Zarówno fizycznie (sloty) jak i logicznie (sygnały, taktowanie) jest niekompatybilna z ISA[9].
Magistrala była pierwotnie 32-bitowa, ale wspierała też tańsze rozwiązania z szyną 16-bitową (obsługującą 16-bitowe karty rozszerzeń)[1].
Uwagi
[edytuj | edytuj kod]Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b Jon Shiell. The 32-bit Micro Channel. „BYTE”. vol. 12, no. 12 (Fourth Annual Special Edition), s. 59-64, 1987. [dostęp 2026-03-26]. (ang.).
- ↑ Metzger, Jełowicki 1998 ↓, s. 108-110,112-113.
- ↑ Metzger, Jełowicki 1998 ↓, s. 108-109,112.
- ↑ a b Metzger, Jełowicki 1998 ↓, s. 112.
- ↑ a b L. Brett Glass. Inside EISA. „BYTE”. Vol. 14, No. 12, s. 417-425, listopad 1989. [dostęp 2026-04-08].
- ↑ Metzger, Jełowicki 1998 ↓, s. 108-117.
- ↑ Metzger, Jełowicki 1998 ↓, s. 116.
- ↑ Metzger, Jełowicki 1998 ↓, s. 108-110,116.
- ↑ a b Metzger, Jełowicki 1998 ↓, s. 112-113.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Piotr Metzgen, Adam Jełowicki: Anatomia PC. Warszawa: Helion, 1998. ISBN 83-7197-082-X.
