close
Przejdź do zawartości

Charles Inglis

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Charles Edward Inglis
Ilustracja
Charles Inglis w 1926 roku
Państwo działania

BERJAYA Wielka Brytania

Data i miejsce urodzenia

31 lipca 1875
Worcester, Anglia

Data i miejsce śmierci

19 kwietnia 1952
Southwold, Anglia

Zawód, zajęcie

inżynier lądowy, nauczyciel akademicki

MA
Specjalność: inżynieria lądowa, mechanika stosowana
Alma Mater

King’s College (Cambridge)

Nauczyciel akademicki
uczelnia

University of Cambridge

Stanowisko

profesor mechanizmów i mechaniki stosowanej

Okres zatrudn.

1918–1943

przewodniczący
instytucja

Institution of Civil Engineers(inne języki)

Okres spraw.

1941–1942

Odznaczenia
Order Imperium Brytyjskiego od 1936 (wojskowy)
Nagrody

Medal Telforda(inne języki), Charles Parsons Medal

BERJAYA Multimedia w Wikimedia Commons

Charles Edward Inglis (ur. 31 lipca 1875 w Worcester, zm. 19 kwietnia 1952 w Southwold) – brytyjski inżynier lądowy, specjalista mechaniki i nauczyciel akademicki, profesor mechaniki stosowanej na Uniwersytecie Cambridge. Do głównych obszarów jego pracy należały analiza koncentracji naprężeń wokół pęknięć i otworów w płytach, konstrukcja wojskowego mostu składanego nazywanego „mostem Inglisa” (ang. Inglis Bridge) oraz kierowanie cambridge’owskim wydziałem inżynierii w okresie międzywojennym[1][2]. Był członkiem Royal Society, przewodniczącym Institution of Civil Engineers(inne języki) w kadencji 1941–1942, oficerem Orderu Imperium Brytyjskiego, a w 1945 roku otrzymał tytuł szlachecki[3][4].

W czasie I wojny światowej służył w wojskach inżynieryjnych i rozwijał most Inglisa jako konstrukcję polową dla armii brytyjskiej[1.1][5]. Po wojnie rozbudował wydział inżynierii w Cambridge, prowadził badania nad drganiami mostów kolejowych i pisał o kształceniu inżynierów[1.2][1.3][6]. Wydział inżynierii Uniwersytetu Cambridge upamiętnia go nazwą Inglis Building[7].

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

Młodość i wykształcenie

[edytuj | edytuj kod]

Charles Inglis był drugim synem lekarza Alexandra Inglisa i jego pierwszej żony Florence, której ojcem był wydawca prasowy John Frederick Feeney(inne języki)[2]. Jego starszym bratem był historyk John Alexander Inglis(inne języki)[8]. Inglis urodził się 31 lipca 1875 roku. Według biografa był tak słaby, że ochrzczono go pospiesznie w salonie ojca. Matka zmarła z powikłań jedenaście dni później[1.4]. Rodzina przeniosła się do Cheltenham. W latach 1889–1894 Inglis uczył się w Cheltenham College(inne języki), gdzie w ostatnim roku był głównym prefektem szkolnym (ang. head boy) i zdobył stypendium do King’s College w Cambridge[1.5].

W Cambridge studiował w ramach Mathematical Tripos(inne języki), tradycyjnego programu i egzaminu matematycznego, a w 1897 roku uzyskał stopień Bachelor of Arts jako 22. wrangler[9][10][a]. Pozostał na uczelni na czwarty rok studiów i uzyskał najwyższą ocenę z Mechanical Sciences, ówczesnego programu nauk mechanicznych[9][11]. Baker podkreślał również jego zainteresowania sportowe: biegi długodystansowe, piesze wędrówki, wspinaczkę i żeglarstwo[1.6].

Początki kariery inżynierskiej

[edytuj | edytuj kod]

Po studiach Inglis rozpoczął praktykę w firmie John Wolfe-Barry(inne języki) & Partners. Początkowo pracował w biurze kreślarskim, a następnie u Alexandra Gibba(inne języki), który jako inżynier rezydent (ang. resident engineer) nadzorował na miejscu rozbudowę Metropolitan District Railway(inne języki) między Whitechapel a Bow. Inglis odpowiadał za projekt i nadzór nad trzynastoma mostami na tej trasie[1.7]. W tym okresie zaczął systematycznie badać drgania i ich wpływ na konstrukcje, szczególnie mosty[2]. W 1901 roku został członkiem kolegium (ang. fellow) King’s College po pracy The Balancing of Engines, jednej z pierwszych ogólnych analiz równoważenia silników[2][9]. W tym samym roku otrzymał tytuł Master of Arts i został członkiem stowarzyszonym Institution of Civil Engineers (ICE) po zdobyciu Miller Prize za pracę studencką o geometrycznych metodach badania problemów mechanicznych[9][3].

Inglis porzucił praktykę u Wolfe-Barry po dwóch z pięciu planowanych lat, aby wrócić do King’s College jako asystent Jamesa Alfreda Ewinga, profesora mechanizmu i mechaniki stosowanej[2][12]. Zachował zainteresowanie równoważeniem silników i w 1902 roku zgłosił w Stanach Zjednoczonych patent na ulepszony silnik z cylindrami ustawionymi końcami do siebie w celu równoważenia sił[13]. Po odejściu Ewinga do Admiralicji w 1903 roku Inglis pracował z Bertramem Hopkinsonem(inne języki). Hopkinson rozpoznał jego zdolności dydaktyczne i powierzył mu bardzo szeroki zakres nauczania: statykę, dynamikę, teorię konstrukcji, materiały, rysunek techniczny, równoważenie silników oraz projektowanie dźwigarów stalowych i żelbetu[11]. Sam Inglis wspominał, że jeśli chciał lepiej poznać jakiś temat, zgłaszał się do prowadzenia kursu z tej dziedziny[14].

Od 1911 roku Inglis był zaangażowany w inżynierię wodną i zasiadał w zarządzie Cambridge University and Town Waterworks Company, pełniąc funkcję wiceprzewodniczącego w latach 1924–1928 oraz przewodniczącego od 1928 roku do śmierci[1.3]. W badaniach naukowych kluczowe było dla niego zagadnienie pękania płyt metalowych. Obserwował, że otwory nitowe wzdłuż pęknięć kadłubów statków ulegają deformacji w kształt eliptyczny[15]. Na tej podstawie analizował wzmocnienie naprężeń na krawędziach eliptycznej wady. Taplin i Saxena opisali jego artykuł z 1913 roku jako pierwszą poważną nowoczesną pracę o pękaniu materiałów[1.1][16][17]. Alan Arnold Griffith(inne języki) wykorzystał później tę analizę w pracach nad rozbieżnością między obliczoną a rzeczywistą wytrzymałością materiałów[2].

Służba wojskowa i most Inglisa

[edytuj | edytuj kod]
BERJAYA
Schemat jednej z odmian pieszego mostu Inglisa

Inglis działał w Cambridge University Officer Training Corps i 24 maja 1909 roku otrzymał stopień podporucznika[18]. W oddziale inżynieryjnym CUOTC zauważył, że podczas ćwiczeń polowych jego pododdział często nie miał praktycznego zadania, więc zaprojektował stalowy most wielokrotnego użytku, który można było złożyć i rozłożyć w jedno popołudnie[11]. Generał oglądający projekt poradził mu, by w konstrukcjach wojskowych unikać skomplikowanych rozwiązań. Według późniejszej relacji Inglis przyjął tę radę do serca[2][11].

Po wybuchu I wojny światowej Inglis zgłosił się do służby czynnej i został wpisany jako asystent instruktora (ang. assistant instructor) w School of Military Engineering(inne języki) ze stopniem tymczasowego porucznika[19]. Armia zaakceptowała jego konstrukcję mostu, który pozostał w użyciu do czasu wprowadzenia mostu Baileya podczas II wojny światowej[5][20].

BERJAYA
Zachowany most Inglisa Mark II nad rzeką Monnow

Most Inglisa był projektowany tak, aby wszystkie części mogły być przenoszone ręcznie, a jego montaż wymagał niewielu narzędzi. Jednostka 40 saperów mogła zbudować most o rozpiętości 60 stóp (ok. 18 m) w 12 godzin[20]. Przęsło montowano z piętnastostopowych (ok. 4,6 m) segmentów kratownicy Warrena z rur stalowych i mogło osiągać rozpiętość do sześciu segmentów, czyli 90 stóp (ok. 27 m)[20]. Zachowany most Mark II nad rzeką Monnow w Monmouth zbudowano w 1931 roku. To prawdopodobnie jeden z dwóch znanych zachowanych egzemplarzy mostu Inglisa – drugi, nad Kanałem Basingstoke koło Aldershot, służy dziś jako most rurociągowy[20]. Wersja Mark II zastąpiła pierwotne rury o zmiennej długości elementami jednakowej długości, a Mark III z okresu II wojny światowej używał mocniejszej stali i mniejszych średnic rur, podnosząc nośność do 26 długich ton angielskich (ok. 26,4 t)[5][20]. Inglis opracował też podobną rurową wieżę obserwacyjną[3] i uzyskał patenty amerykańskie dotyczące mostu oraz stosowanych w nim połączeń[21][22].

W 1916 roku Inglis odpowiadał w War Office za projektowanie i dostawy mostów, promując użycie dźwigarów w zastosowaniach wojskowych[1.1][23][24]. Dowodził, że ciężkie elementy nie wykluczają szybkiego montażu w warunkach polowych, co sprzyjało użyciu mostów dźwigarowych przez czołgi w końcowej fazie wojny[1.1]. 6 maja 1916 roku awansował na kapitana, 26 czerwca 1917 roku został oficerem sztabu w randze kapitana (ang. staff captain) przy War Office, a w 1918 roku otrzymał tytularny stopień majora (ang. brevet rank)[25][26][27]. Współpracował też z Giffardem Le Quesne Martelem(inne języki) przy jednych z pierwszych czołgów mostowych[28]. Ze służby odszedł 9 marca 1919 roku, a za pracę wojskową został odznaczony Orderem Imperium Brytyjskiego[2][29].

Cambridge po I wojnie światowej

[edytuj | edytuj kod]
BERJAYA
Współczesny Department of Engineering w Cambridge, ulokowany na terenie Scroope House pozyskanego przez Inglisa

Inglis wrócił do Cambridge w 1918 roku jako profesor Mechanism and Applied Mechanics, czyli mechanizmów i mechaniki stosowanej. Katedrę przemianowano później na Mechanical Sciences[2][1.2]. 25 marca 1919 roku został kierownikiem Engineering Department jako następca Hopkinsona, który zginął w katastrofie lotniczej[2]. Choć nie wprowadzał gwałtownych zmian, pod jego kierownictwem wydział stał się największy w uniwersytecie i zyskał odrębną Radę Studiów Inżynierskich (ang. Board of Engineering Studies)[2][11]. Odpowiadał za rozbudowę jednostki po wzroście zapotrzebowania na inżynierów po wojnie oraz za przeniesienie z Free School Lane do Scroope House przy Trumpington Street[30]. Inglis pozyskał czteroakrowy (ok. 1,6 ha) teren Scroope House i do 1923 roku doprowadził do budowy laboratorium o powierzchni około 50 000 stóp kwadratowych (ok. 4600 m²), a w 1931 roku także budynku z salami wykładowymi i kreślarnią[1.3].

Wśród jego studentów byli m.in. Frank Whittle, James N. Goodier(inne języki) (mechanik teoretyczny), Morien Morgan(inne języki) (później nazywany „ojcem” Concorde’a) i Beryl Platt(inne języki) (później parlamentarzystka)[7][31][32]. Utrzymywał kontakty również z rosyjskim inżynierem kolejowym Jurijem Łomonosowem(inne języki) i wykładał biochemikowi Albertowi Chibnallowi(inne języki)[33][34]. W relacjach o jego dydaktyce powracał pogląd, że w ciągu dziesięciu lat 90% studentów zostanie menedżerami, a pozostali odniosą sukces jako prawnicy, pisarze i w podobnych zawodach – nie jako praktykujący inżynierowie[35]. Jego odpowiedzią było możliwie szerokie wykształcenie inżynierskie, chroniące przed zbyt wczesną specjalizacją[1.3].

Jednocześnie Inglis utrzymywał bliskie kontakty z przemysłem. Pomógł utworzyć profesurę inżynierii lotniczej oraz powiązania z eksperymentalną stacją lotniczą Ministerstwa Lotnictwa(inne języki)[36]. Uzgodnił z War Office możliwość studiowania programu inżynierskiego (ang. Engineering Tripos) przez oficerów Royal Engineers(inne języki)[30]. Historycy oceniali, że Cambridge zyskało za jego kadencji wysoką reputację dydaktyczną, choć jednostkę krytykowano za relatywnie słabszy nacisk na oryginalne badania[36].

Badania, instytucje i późna kariera

[edytuj | edytuj kod]
BERJAYA
Wrak sterowca R101; Inglis zasiadał w komisji badającej katastrofę.

Od 1923 roku Inglis badał drgania mostów kolejowych, m.in. we współpracy z Christopherem Hintonem(inne języki)[1.2][37]. Ewing, przewodniczący Bridge Stress Committee przy Departamencie ds. Badań Naukowych i Przemysłu(inne języki), powierzył mu zasadniczą część matematyki projektu[1.2]. Inglis opracował teorię oceny drgań wywoływanych przez siłę dynamiczną od niewyważonych części lokomotywy, określaną jako ang. hammer blow, a raport komisji z 1928 roku zalecał uwzględnianie tej siły w obliczeniach mostów[1.8]. W 1934 roku wydał książkę A Mathematical Treatise on Vibrations in Railway Bridges, ocenianą jako wartościową zarówno dla matematyków, jak i inżynierów[1.8][38]. W 1933 roku wygłosił Trevithick Memorial Lecture w ICE, a w 1935 roku został prezesem British Waterworks Association[9][39].

Inglis został członkiem Institution of Civil Engineers w 1923 roku, a w 1928 roku wszedł do rady tej instytucji. Zasiadał także w radach Institution of Naval Architects(inne języki), Institution of Structural Engineers(inne języki) oraz Institution of Waterworks Engineers. Był również członkiem honorowym Institution of Mechanical Engineers(inne języki)[9][1.9]. Opublikował 25 książek i artykułów technicznych[1.6]. W 1924 roku otrzymał Medal Telforda(inne języki) ICE za pracę The Theory of Transverse Oscillations in Girders and its Relation to Live Load and Impact Allowance[9]. W 1926 roku powołano go do Royal Commission badającej ruch przez Tamizę, szczególnie w rejonie mostów Waterloo i St Paul's[40]. W 1929 roku założył Cambridge Engineers' Association, a pierwszym prezesem organizacji został Charles Algernon Parsons[7]. W tym samym roku Uniwersytet Edynburski nadał mu honorowy stopień Doctor of Laws(inne języki)[2][3].

W 1930 roku Inglis znalazł się w komisji śledczej badającej katastrofę sterowca R101(inne języki) i w tym samym roku został członkiem Royal Society[9][1.3]. Od 1931 do 1947 roku był członkiem Advisory Committee on Scientific Research kolei London, Midland and Scottish Railway i prowadził dla niej liczne eksperymenty w laboratoriach Cambridge[1.8]. W 1934 roku przewodniczył International Congress on Theoretical and Applied Mechanics w Cambridge, jednemu z kongresów, z których wyłoniła się późniejsza IUTAM(inne języki)[41][42]. W 1936 roku był jednym z wnioskodawców kandydatury Andrew Robertsona do Royal Society[43].

BERJAYA
Most Inglisa Mark III podczas budowy w 1943 roku

Choć Inglis miał przejść na emeryturę w 1940 roku, pozostał na uczelni jeszcze trzy lata, aby John Baker(inne języki) mógł objąć stanowisko po nim[23]. Zainteresowanie mostem Inglisa wzrosło w czasie II wojny światowej i w 1940 roku wprowadzono konstrukcję Mark III[44]. Patent amerykański na trójkątne kratownice zgłoszono w 1940 roku i przyznano w 1943 roku[45]. Testy prototypu wykazały słabość górnego pasa kratownicy, a przebudowa utrudniła produkcję. Most wytwarzano więc w ograniczonych ilościach i w dużej mierze zastąpił go most Bailey, co rozczarowało Inglisa[1.1][5][44]. Konstrukcja Inglisa, którą można było budować zarówno jako most stały, jak i pontonowy, trafiła do saperów 1 Dywizji Kanadyjskiej w lutym 1941 roku, po tym jak latem 1940 roku dwóch oficerów wysłano do Cambridge, by nauczyli się jej budowy[46].

Inglis przewodniczył ICE w kadencji 1941–1942. Watson oceniał później jego mowę inauguracyjną o edukacji inżynierów jako szczególnie pamiętaną w historii instytucji[3][1.9][39]. Zawarte w niej zdanie, że „duszą i duchem edukacji” jest nawyk umysłu pozostający po zapomnieniu wszystkiego, czego uczono, było później cytowane w dyskusjach o kształceniu inżynierskim[47][48][49]. W 1943 roku wygłosił Thomas Hawksley Lecture w Institution of Mechanical Engineers, a w 1944 roku pięćdziesiąty James Forrest Lecture pt. Mechanical Vibrations, their Cause and Prevention, otrzymując Charles Parsons Medal[9][3]. W 1945 roku przedstawił Parsons Memorial Lecture w North-East Coast Institution of Engineers and Shipbuilders, omawiając metodę funkcji podstawowych (ang. Basic Function Method) jako alternatywę dla użycia szeregów Fouriera w analizie drgań belek[1.10].

Po ustąpieniu z funkcji kierownika wydziału Inglis był w latach 1943–1947 wiceprepozytem King’s College (ang. vice-provost)[9]. W czerwcu 1945 roku otrzymał tytuł szlachecki (ang. Knight Bachelor)[4]. W 1946 roku został przewodniczącym komitetu doradzającego Ministrowi Transportu Wojennego w sprawach modernizacji kolei[1.3]. Nadal publikował na temat edukacji technicznej: w 1947 roku w „Proceedings of the Institution of Mechanical Engineers” porównywał matematykę potrzebną inżynierom do „otwieracza do puszek”, podkreślając użyteczność nad formalną elegancją[6]. W 1951 roku opublikował podręcznik Applied Mechanics for Engineers, po czym przez trzy miesiące był profesorem wizytującym na University of the Witwatersrand w Związku Południowej Afryki[2][1.6]. W 1901 roku poślubił Eleanor Moffatt. Małżonkowie mieli dwie córki[1.7][2]. Eleanor Inglis zmarła 1 kwietnia 1952 roku, a Charles Inglis zmarł 18 dni później w Southwold[2][1.6].

Dorobek i upamiętnienie

[edytuj | edytuj kod]
BERJAYA
Medal Telforda Institution of Civil Engineers (egzemplarz podobny do przyznanego Inglisowi w 1924 roku za pracę o drganiach poprzecznych dźwigarów)

Baker i Moullin przedstawiali Inglisa jako szczególnie wpływowego nauczyciela inżynierii swojego czasu[1.11][30]. Department of Engineering Uniwersytetu Cambridge upamiętnia go nazwą Inglis Building, którego budowę w większości sfinansował hinduski przemysłowiec Dorabji Tata(inne języki)[7]. Jego wkład łączył teorię pękania i koncentracji naprężeń, praktyczne konstrukcje mostowe dla wojska, analizę drgań mostów i program szerokiego kształcenia inżynierów[1][2].

Wybrane prace, funkcje i wyróżnienia
RokDziałanie lub pracaZnaczenie
1902Patent US 712067równoważenie sił w silniku z cylindrami ustawionymi końcami do siebie[13]
1913analiza naprężeń przy eliptycznych defektachklasyczna praca o koncentracji naprężeń i pękaniu materiałów[1.1][15]
1916–1917patenty mostu Inglisawojskowa konstrukcja mostu modułowego i połączeń rurowych[21][22]
1924Medal Telfordawyróżnienie ICE za pracę o drganiach poprzecznych dźwigarów[9]
1934A Mathematical Treatise on Vibrations in Railway Bridgessynteza badań nad drganiami mostów kolejowych[1.8][38]
1941–1942przewodniczenie Institution of Civil Engineerswpływowa mowa o edukacji inżynierów[3][39]
1951Applied Mechanics for Engineerspóźny podręcznik mechaniki stosowanej[2][1.6]

Uwagi

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ W tradycyjnej klasyfikacji Mathematical Tripos najlepsi studenci byli określani jako wranglers, a najwyżej sklasyfikowany jako senior wrangler.

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. 1 2 J.F. Baker, Charles Edward Inglis. 1875–1952, „Obituary Notices of Fellows of the Royal Society”, 8 (22), 1953, DOI: 10.1098/rsbm.1953.0010 (ang.).
    1. 1 2 3 4 5 6 s. 449
    2. 1 2 3 4 s. 450
    3. 1 2 3 4 5 6 s. 454
    4. ↑ s. 445
    5. ↑ s. 446
    6. 1 2 3 4 5 s. 456
    7. 1 2 s. 447
    8. 1 2 3 4 s. 451
    9. 1 2 s. 453
    10. ↑ s. 452
    11. ↑ s. 455
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 J.F. Baker, Inglis, Sir Charles Edward (1875–1952), Oxford Dictionary of National Biography, 2004, DOI: 10.1093/ref:odnb/34100 (ang.).
  3. 1 2 3 4 5 6 7 Obituary. Professor Sir Charles Edward Inglis, O.B.E., 1875–1952. (Past President and Vice-President), „Proceedings of the Institution of Civil Engineers”, 1 (4), 1952, s. 502–503, DOI: 10.1680/iicep.1952.26967 (ang.).
  4. 1 2 Supplement to the London Gazette, nr 37119, The London Gazette, 8 czerwca 1945, s. 2933–2934 [dostęp 2026-06-06] [zarchiwizowane z adresu 2025-09-05] (ang.).
  5. 1 2 3 4 John A. Thierry, The Bailey Bridge, „The Military Engineer”, 38 (245), marzec 1946, s. 96–102 [dostęp 2012-03-06] [zarchiwizowane z adresu 2015-04-05] (ang.).
  6. 1 2 Tony Atkins, The Science and Engineering of Cutting: The Mechanics and Processes of Separating and Puncturing Biomaterials, Metals and Non-metals, Oxford: Butterworth-Heinemann, 2009, x, ISBN 978-0-7506-8531-3 (ang.).
  7. 1 2 3 4 125 Years of Cambridge Engineering, University of Cambridge [dostęp 2012-03-05] [zarchiwizowane z adresu 2007-07-05] (ang.).
  8. ↑ J. A. Inglis, „The Cheltonian”, październik 1941, s. 226 [dostęp 2016-11-24] [zarchiwizowane z adresu 2020-10-30] (ang.).
  9. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 J.A. Venn, Alumni Cantabrigienses. Part II, Volume III: Gabb–Justamond, Cambridge: Cambridge University Press, 1947 [dostęp 2026-06-03] (ang.).
  10. ↑ D.O. Forfar, What became of the Senior Wranglers?, „Mathematical Spectrum”, 29 (1), 1996 [dostęp 2013-03-23] [zarchiwizowane z adresu 2016-03-04] (ang.).
  11. 1 2 3 4 5 Spring 2005, „King's Parade”, King's College, Cambridge, 2005 [dostęp 2012-03-05] [zarchiwizowane z adresu 2015-09-14] (ang.).
  12. ↑ Colin Divall, A Measure of Agreement: Employers and Engineering Studies in the Universities of England and Wales, 1897–1939, „Social Studies of Science”, 20 (1), 1990, s. 86, DOI: 10.1177/030631290020001003 (ang.).
  13. 1 2 US Patent 712067, US Patent Office, 1902 [dostęp 2013-02-16] [zarchiwizowane z adresu 2016-10-03] (ang.).
  14. ↑ J.A.L. Matheson, The Impact of Technology on Public Administration, „Australian Journal of Public Administration”, 22 (1), 1963, s. 19, DOI: 10.1111/j.1467-8500.1963.tb02144.x (ang.).
  15. 1 2 K.H.G. Ashbee, On the Propensity of Laminates to Delaminate, „Journal of Materials Science”, 43 (20), 2008, s. 6599–6603, DOI: 10.1007/s10853-008-2628-8 (ang.).
  16. ↑ Gijsbertus de With, Structure, Deformation, and Integrity of Materials, Wiley-VCH, 2006, s. 654, ISBN 978-3-527-31426-3 (ang.).
  17. ↑ D.M.R. Taplin, Ashok Saxena, ICF: The World Academy of Structural Integrity – retrospective and prospective, „Strength, Fracture and Complexity”, 7 (2), 2011, s. 110, DOI: 10.3233/SFC-2011-0130 (ang.).
  18. ↑ The London Gazette, nr 28260, The London Gazette, 15 czerwca 1909, s. 4576 [dostęp 2026-06-06] [zarchiwizowane z adresu 2025-09-16] (ang.).
  19. ↑ Supplement to the London Gazette, nr 28968, The London Gazette, 6 listopada 1914, s. 9110 [dostęp 2026-06-06] [zarchiwizowane z adresu 2025-09-18] (ang.).
  20. 1 2 3 4 5 K.J. Thomas, Inglis Bridge, Monmouth, „Panel for Historical Engineering Works Newsletter” (121), Institution of Civil Engineers, marzec 2009, s. 3 [dostęp 2017-08-12] [zarchiwizowane z adresu 2017-08-12] (ang.).
  21. 1 2 US Patent 1181013, US Patent Office, 1916 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  22. 1 2 US Patent 1231365, US Patent Office, 1917 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  23. 1 2 Charles Inglis, University of Cambridge [dostęp 2012-03-31] [zarchiwizowane z adresu 2012-02-11] (ang.).
  24. ↑ Supplement to the London Gazette, nr 29453, The London Gazette, 25 stycznia 1916, s. 1103 [dostęp 2026-06-06] [zarchiwizowane z adresu 2025-09-15] (ang.).
  25. ↑ The London Gazette, nr 29568, The London Gazette, 5 maja 1916, s. 4457 [dostęp 2026-06-06] [zarchiwizowane z adresu 2025-09-06] (ang.).
  26. ↑ Supplement to the London Gazette, nr 30203, The London Gazette, 24 lipca 1917, s. 7594 [dostęp 2026-06-06] [zarchiwizowane z adresu 2024-12-15] (ang.).
  27. ↑ Supplement to the London Gazette, nr 30721, The London Gazette, 31 maja 1918, s. 6517 [dostęp 2026-06-06] [zarchiwizowane z adresu 2025-09-05] (ang.).
  28. ↑ David Fletcher, Mark V Tank, Oxford: Osprey Publishing, 2011, s. 42, ISBN 978-1-84908-351-5 (ang.).
  29. ↑ Supplement to the London Gazette, nr 32335, The London Gazette, 26 maja 1921, s. 4178 [dostęp 2026-06-06] [zarchiwizowane z adresu 2025-09-08] (ang.).
  30. 1 2 3 E.B. Moullin, Obituary — Sir Charles Inglis, O.B.E., F.R.S, „Nature”, 169 (4309), 1952, s. 906, DOI: 10.1038/169906a0 (ang.).
  31. ↑ Memorial Resolution: James Norman Goodier, Stanford University [dostęp 2012-03-11] [zarchiwizowane z adresu 2012-02-09] (ang.).
  32. ↑ E.G. Broadbent, Morien Bedford Morgan. 20 December 1912 – 4 April 1978, „Biographical Memoirs of Fellows of the Royal Society”, 26, 1980, s. 371–410, DOI: 10.1098/rsbm.1980.0012 (ang.).
  33. ↑ Anthony Heywood, Engineer of Revolutionary Russia: Iurii V. Lomonosov (1876–1952) and the Railways, Farnham, Surrey: Ashgate Publishing, 2011, s. 279, ISBN 978-0-7546-5539-8 (ang.).
  34. ↑ A.C. Chibnall, The Road to Cambridge, „Annual Review of Biochemistry”, 35, 1966, s. 1–24, DOI: 10.1146/annurev.bi.35.070166.000245 (ang.).
  35. ↑ D.B. Welbourn, R. Dixon, Supply and demand, „Electronics and Power”, 19 (7), 1973, s. 149–150, DOI: 10.1049/ep.1973.0195 [dostęp 2026-07-08] [zarchiwizowane z adresu 2025-08-12] (ang.).
  36. 1 2 Michael Sanderson, The Universities and Industry in England 1919–1939, „Bulletin of Economic Research”, 21 (1), 1969, s. 39–65, DOI: 10.1111/j.1467-8586.1969.tb00081.x (ang.).
  37. ↑ Catalogue of the papers and correspondence of Christopher Hinton OM, KBE, FRS, FEng, Baron Hinton of Bankside (1901–1983), The National Archives [dostęp 2012-03-05] [zarchiwizowane z adresu 2012-06-15] (ang.).
  38. 1 2 L.C. Peskin, Review: C. E. Inglis, A Mathematical Treatise on Vibrations in Railway Bridges, „Bulletin of the American Mathematical Society”, 41 (5), 1935, s. 315, DOI: 10.1090/S0002-9904-1935-06087-2 (ang.).
  39. 1 2 3 Garth Watson, The Civils, London: Thomas Telford, 1988, s. 253, ISBN 978-0-7277-0392-7 (ang.).
  40. ↑ The London Gazette, nr 33186, The London Gazette, 27 lipca 1926, s. 4957–4958 [dostęp 2026-06-06] [zarchiwizowane z adresu 2025-09-12] (ang.).
  41. ↑ International Congresses on Theoretical and Applied Mechanics (ICTAM), International Union of Theoretical and Applied Mechanics [dostęp 2012-03-11] [zarchiwizowane z adresu 2013-09-18] (ang.).
  42. ↑ Ir. Fons Alkemade, History, IUTAM [dostęp 2012-05-17] [zarchiwizowane z adresu 2011-07-17] (ang.).
  43. ↑ Certificate of a Candidate for Election, The Royal Society [dostęp 2020-08-28] [zarchiwizowane z adresu 2022-03-29] (ang.).
  44. 1 2 John Herbert Joiner, The Story of the Bailey Bridge, „Proceedings of the Institution of Civil Engineers”, 164 (EH2), 2011, s. 66, DOI: 10.1680/ehah.10.00002 (ang.).
  45. ↑ US Patent 2329906, US Patent Office, 1943 [dostęp 2026-07-08] (ang.).
  46. ↑ Bill Rawling, Crossing the Gap: The 1st Canadian Division Engineers and Bridge Construction 1939–1945, „Scientia Canadensis”, 9 (29), 1985, s. 118, DOI: 10.7202/800213ar (ang.).
  47. ↑ Tom Cosgrove, Declan T. Phillips, Michael Quilligan, Educating engineers as if they were human: PBL in civil engineering at the University of Limerick, Cork: 3rd International Symposium for Engineering Education, University College Cork, 2010 (ang.).
  48. ↑ Patrick Holmes, Future Directions in International Science Education, „Frontiers: The Interdisciplinary Journal of Study Abroad”, 3 (1), 1997, s. 233–239, DOI: 10.36366/frontiers.v3i1.58 [zarchiwizowane z adresu 2008-11-21] (ang.).
  49. ↑ David A. Nethercot, What is Civil Engineering?, Imperial College Department of Civil and Environmental Engineering [dostęp 2012-03-26] [zarchiwizowane z adresu 2016-03-03] (ang.).

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]


Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Charles_Inglis&oldid=80232999”