Sisón

Sisón
Tetrax tetrax Carl von Linné 1758
Instancia de taxon  Nome curto T. tetrax  Categoría taxonómica especie
Conservación Especie case ameazada
Clasificación taxonómica
Superreino Holozoa Reino Animalia Filo Chordata Clase Aves Orde Otidiformes Familia Otididae Xénero Tetrax Especie Tetrax tetrax Linnaeus, 1758 Tetrax tetrax
Cifras e dimensións  Masa    41 g peso de nacemento  Envergadura    110 cm  Tamaño da niñada    3,5  Período de incubación    21 d
Localización  Área de distribución África  Mapas
Códigos e identificadores Freebase /m/01zz0n ITIS 563379 OTT 5027 UICN 22691896 CoL 55TXX EOL 45513581
Fontes e ligazóns  Descrito pola fonte Enciclopedia soviética armenia, volume 2 pp. 111
Wikidata G:Commons C:Commons

Tetrax tetrax

O sisón (Tetrax tetrax) é o representante de menor tamaño da familia das avetardas.

Descrición

O sisón mide entre 40 e 45 cm de longo e ten unha envergadura de ás de entre 83 e 91 cm. Pesa entre 500 e 900 g. Na plumaxe nupcial o macho ten o pescozo negro con dúas faixas brancas. A cabeza e a gorxa son gris azuladas, a parte superior do corpo de cor castaña-area con debuxos escuros e a parte inferior, branca. As femias e os machos na plumaxe de eclipse son de cor castaña-area con manchas negras por riba. A barriga e o peito son brancos. Cando voan distínguense polas ás de lonxitude media e puntas arredondadas, bastante brancas pola parte superior.

Distribución

En Europa crían na Península Ibérica, sur de Francia,Sardeña e en puntos localizados da Italia penínsular e dos Balcáns. Están tamén presentes nas estepas que van do mar Negro ó lago Balkhash e no norte de África.

Viven en zonas abertas herbáceas ou cultivadas, de tipo estepario, onde dispoñan de herbas altas dabondo para se sentiren protexidos. A miúdo habitan áreas secas ou pedregosas.

Compórtanse coma emigrantes ou coma sedentarios dependendo das poboacións. Na parte máis meridional de Europa son sedentarios.

Distribución en Galicia

En Galicia a presenza do sisón é puntual sendo a súa distribución moi descontínua e fragmentada entre as catro provincias (véxase mapa de distribución). Confirmouse a súa presenza nas comarcas da Terra Chá (Lugo) e A Limia (Ourense).

Reprodución

Crían unha niñada ó ano entre abril e xuño. Durante o ritual de cortexo os machos ourizan as plumas do pescozo, amosan as ás e fan pequenos brincos por riba da vexetación. O reclamo do cortexo e un trrr que emiten cada 10 segundos.

Fan o niño no chan, ben agochado, no que poñen de tres a cinco ovos. As femias chocan e crían os polos sóas.

Comportamento e alimentación

Cando non están criando viven en grandes bandos. Comen sementes, raíces e insectos.

Situación

As súas poboacións están a reducirse drasticamente sobre todo pola perda dos seus hábitats, causada pola agricultura intensiva e o uso de pesticidas e insecticidas. A comezos do século XX foron eliminados de Centroeuropa, onde chegaron a criar en áreas tan ao norte coma Polonia. En Francia estanse a tomar medidas para evitar a súa desaparición.

Véxase tamén

Bibliografía

• Rob Hume Birds in Europe. Dorling Kindersly Limited, Londres 2002, ISBN 3-8310-0430-7
• Anne Puchta & Klaus Richarz: Steinbachs großer Vogelführer. Eugen Ulmer KG, Stuttgart 2006, ISBN 3-8001-4864-1
• Svensson, Grant, Mullarney & Zetterström: Der neue Kosmos-Vogelführer. Franckh-Kosmos Verlag-GmbH, Stuttgart 1999, ISBN 3-440-07720-9

Outros artigos

• Catálogo galego de especies ameazadas