Shunga

Shunga (japonieraz: 春画^?) Japoniako postalen genero artistikoa da. Gai nagusia sexu harremanena da. Genero horren jatorria Edo Aroko (1603-1867) Ukiyo-eren xilografietan dago, urte horietako herri-literaturan oinarrituta. Japoniako historiako zenbait momentutan debekatuta egon ziren, esaterako Meiji Aroan (1868-1912). Askoren ustez, irudi horiek hentai estiloko irudietan eragin handia izan dute: mota guztietako sexu ekintzak ageri dira eta pertsonaiak ere gizartearen alor guztietakoak dira, hots, merkatariak, mitologiako izakiak, samuraiak, monjeak, e.a.^[1]

Izena

Shungaren zuzeneko itzulpena «udaberriko irudi» da, baina hori Mendebaldean ez da oso ondo ulertzen; horretarako, zera jakin behar da: japonieraz, «udaberria» sexu harremanen eufemismoa dela. Beraz, «sexu irudi» itzulpena erabil liteke.

Tipologia

Gehienbat, shunga ohikoenak hiru motatakoak ziren:^[2]

Shunga emaki (春画絵巻), bilkaria, horizontalak. Oso lan garestiak zirenez, horren ondorioz, oso zabalkunde mugatua zuten.
Soroimono(揃物) eta Kumimono(組物) album argiztatuak ziren. Ukiyo-e guztiak moduan egiten ziren, xilografia teknikak erabiliz Edo Aroa. Irudiak handiagoak ziren eta ez ziren tolestatzen; horregatik, teknikoki, hobeak ziren, baita garestiagoak ere. Normalean hamabi irudi biltzen zuten. Haien artean kumimono motakoak zeuden, sarrera gisa eszena bat erakusten zutenak, eta soroimono motakoak, izenburu amankomun zuten eta hori grabatu guztietan agertzen zen.
Enpon (艶本) edo Shunpon (春本) liburu erotikoak ziren eta, horri esker, zabalduenak. Edo Aroan egin ziren, Taishō Aroaren hasiera arte. Askotan zuri-beltzezkoak ziren, narrazio erotiko batekin batera inprimatuak.

Shungaren artista ezagunak

Edo Aroaren marrazkilariek eta idazleek shunga landu zuten. Komertzialki oso emaitza onak ematen zituen. Hona hemen generoan aritu ziren artista batzuk:

Eragina Mendebaldean

XIX. mendearen erdialdean Japonia dezente ireki zen eta, ondorioz, japonismo mugimendua sortu zuen. Mendebaldeko artista askok eragin hori ezagutu zuten; badakigu ere batzuk horrelako postalen bildugileak izan ziren, besteak beste, Aubrey Beardsley, Edgar Degas, Henri de Toulouse-Lautrec, Gustav Klimt, Auguste Rodin, Vincent Van Gogh eta Pablo Picasso. Picassoren kasuan 61 postal zituen eta bilduma inspirazio iturri izan zen bereziki bizitzaren azken urteetan.^[3]