close
Ir al contenido

existo

De Wikcionario, el diccionario libre
existo
pronunciación (AFI) [ekˈsist̪o]
silabación e-xis-to
acentuación llana
longitud silábica trisílaba
rima is.to

Forma verbal

[editar]
1
Primera persona del singular (yo) del presente de indicativo de existir.
existo
clásico (AFI) /ˈek.si.stoː/
eclesiástico (AFI) /ˈek.si.sto/
silabación e-xi-stō
acentuación esdrújula
longitud silábica trisílaba
rimas ek.si.sto, ek.si.stoː

Verbo intransitivo

[editar]
1
Variante de exsistō.[1]

Conjugación

[editar]
Conjugación de existō, existere, extitī, ―(tercera conjugación, defectivo, regular) []
Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo existere, extitisse, existitisse
Infinitivo pasivo
Participio activo existēns
Participio pasivo
Gerundio existendī, existendō, existendum
Supino
Formas personales
Modo indicativo
ego is, ea, id nōs vōs eī, eae, ea
Presente egoexistō existis is, ea, idexistit nōsexistimus vōsexistitis eī, eae, eaexistunt
Pretérito imperfecto egoexistēbam existēbās is, ea, idexistēbat nōsexistēbāmus vōsexistēbātis eī, eae, eaexistēbant
Futuro egoexistam existēs is, ea, idexistēt nōsexistēmus vōsexistētis eī, eae, eaexistent
Pretérito perfecto egoextitī, existitī extitistī, existitistī is, ea, idextitit, existitit nōsextitimus, existitimus vōsextitistis, existitistis eī, eae, eaextitērunt, existitērunt, extitēre, existitēre
Pretérito pluscuamperfecto egoextiteram, existiteram extiterās, existiterās is, ea, idextiterat, existiterat nōsextiterāmus, existiterāmus vōsextiterātis, existiterātis eī, eae, eaextiterant, existiterant
Futuro perfecto egoextiterō, existiterō extiteris, existiteris is, ea, idextiterit, existiterit nōsextiterimus, existiterimus vōsextiteritis, existiteritis eī, eae, eaextiterint, existiterint
Presente pasivo ego is, ea, id nōs vōs eī, eae, ea
Pretérito imperfecto pasivo ego is, ea, id nōs vōs eī, eae, ea
Futuro pasivo ego is, ea, id nōs vōs eī, eae, ea
Modo subjuntivo
ut ego ut tū ut is, ut ea, ut id ut nōs ut vōs ut eī, ut eae, ut ea
Presente ut egoexistam ut tūexistās ut is, ut ea, ut idexistat ut nōsexistāmus ut vōsexistātis ut eī, ut eae, ut eaexistant
Pretérito imperfecto ut egoexisterem ut tūexisterēs ut is, ut ea, ut idexisteret ut nōsexisterēmus ut vōsexisterētis ut eī, ut eae, ut eaexisterent
Pretérito perfecto ut egoextiterim, existiterim ut tūextiterīs, existiterīs ut is, ut ea, ut idextiterit, existiterit ut nōsextiterīmus, existiterīmus ut vōsextiterītis, existiterītis ut eī, ut eae, ut eaextiterint, existiterint
Pretérito pluscuamperfecto ut egoextitissem, existitissem ut tūextitissēs, existitissēs ut is, ut ea, ut idextitisset, existitisset ut nōsextitissēmus, existitissēmus ut vōsextitissētis, existitissētis ut eī, ut eae, ut eaextitissent, existitissent
Presente pasivo ut ego ut tū ut is, ut ea, ut id ut nōs ut vōs ut eī, ut eae, ut ea
Pretérito imperfecto pasivo ut ego ut tū ut is, ut ea, ut id ut nōs ut vōs ut eī, ut eae, ut ea
Modo imperativo
(tū) (is, ea, id) (vōs) (eī, eae, ea)
Presente (tū)existe (is, ea, id) (vōs)existite (eī, eae, ea)
Futuro (tū)existitō (is, ea, id)existitō (vōs)existitōte (eī, eae, ea)existuntō
Presente pasivo (tū) (is, ea, id) (vōs) (eī, eae, ea)
Futuro pasivo (tū) (is, ea, id) (vōs) (eī, eae, ea)
Leyenda: † arcaico, x no normativo, cambio ortográfico, irregularidad
NOTA: solo se emplean las formas activas

Referencias y notas

[editar]
  1. Oxford Latin Dictionary. Editado por: P. G. W. Glare. Editorial: Oxford University Press. Oxford, 1983.