close
Przejdź do zawartości

Wolfsangel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
BERJAYA
BERJAYA
Wolfsangel (horyzontalny i wertykalny)

Wolfsangel (niem. „wilczy hak”) – niemiecki symbol heraldyczny wywodzący się od pułapki na wilki. W czasach nowożytnych wykorzystywany także jako symbol okultystyczny, a w XX w. zaadaptowany jako jeden z symboli ruchu nazistowskiego. Współcześnie kojarzony najczęściej z radykalnym nacjonalizmem i neonazizmem.

Historia

[edytuj | edytuj kod]

Wolfsangel był pierwotnie przyrządem służącym do chwytania wilków, działał analogicznie do haczyka na ryby. Przyrząd składał się z półksiężycowej kotwicy (Wolfsanker), mocowanej do drzewa lub skały oraz właściwego haka, na który zakładany był kawałek mięsa. Wilk, który nadział się na hak, nie był w stanie się wyzwolić[1]. Wolfsangel w trzech formach (odpowiadającym jednej z części całej pułapki) w XV wieku pojawił się w heraldyce miejskiej i rycerskiej i zachował się do dziś w herbach wielu niemieckich miast (np. Halberstadt i Emerkingen)[2][3].

W czasach nowożytnych przekształcił się w symbol popularny w okultyzmie, stąd stał się częścią symboliki nazistowskiej i neonazistowskiej[4].

W III Rzeszy używany między innymi jako emblemat 34 Dywizji Grenadierów SS „Landstorm Nederland” czy 2 Dywizji Pancernej SS „Das Reich”[5]. W tym kontekście jest on opisywany jako modyfikacja runy Eihwaz, z dodaną pionową linią. Symbol w pozycji wertykalnej znany jest także jako piorun (Donnerkeil), a w horyzontalnej jako „wilkołak”. W nacjonalizmie ukraińskim symbolizuje też litery hasła „idea nacji”[6][7] lub „idea narodu” (ukr. Ідея Нації)[8].

Współcześnie zastosował go m.in. Brenton Tarrant – sprawca zamachów na meczety w Christchurch podczas których zabił 51 muzułmanów[8] – oraz pułk „Azow”, ukraińska formacja wojskowa o charakterze nacjonalistycznym i skrajnie prawicowym[9]. Na emblemacie pułku Azow widnieje wraz z tzw. Czarnym Słońcem[10] – symbolem ezoterycznego hitleryzmu(inne języki)[11], po raz pierwszy użytym w Wewelsburgu – zamku przebudowanym przez Heinricha Himmlera na siedzibę SS[8].

Galeria

[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też

[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. Hemlut Nickel, An Illustrated Manuscript Inventory of an Armory for Sale by Lottery, „Metropolitan Museum Journal”, t. 41 (2006), s. 119.
  2. Halberstadt. Ihr Tor zum Harz. Oficjalna strona miasta Halberstadt. [dostęp 2020-08-19].
  3. Grüss Gott in Emerkingen [online], Oficjalna strona miasta Emerkingen [dostęp 2020-08-19].
  4. Maciej Orłowski: Symbol neonazistów straszył w centrum miasta. ZDM już go zamalował. Gazeta Wyborcza, 2015-07-03. [dostęp 2020-08-19].
  5. Marcin Kornak: Monitoring rasizmu i ksenofobii na stadionach i wokół polskiego sportu. [dostęp 2015-07-09].
  6. Wśród ukraińskich nacjonalistów [REPORTAŻ]. Obserwator Międzynarodowy, 2018-02-24. [dostęp 2020-08-19].
  7. Прапор вам в руки. Zaxid.net, 2014-11-14. [dostęp 2020-08-19].
  8. 1 2 3 Pułk Azow - neonaziści, kibole, czy obrońcy Ukrainy? [ROZMOWA] [online], oko.press [dostęp 2025-04-13].
  9. Pułk „Azow”: ekstremiści w Mariupolu – DW – 17.03.2022 [online], dw.com [dostęp 2025-04-13].
  10. Wizyta batalionu Azow we Wrocławiu [online], salon24.pl, 18 lutego 2025 [dostęp 2025-04-13].
  11. To oni bronią Mariupola przed Rosjanami. Kim są żołnierze pułku Azow? [online], Interia, 12 kwietnia 2022 [dostęp 2025-04-13] (pol.).