Prefekt Judei
Prefekt Judei, (łac. praefectus Judeae) – tytuł przysługujący rzymskiemu namiestnikowi Judei w latach 6-41.
Geneza urzędu
[edytuj | edytuj kod]W 6 roku Herod Archelaos stracił godność etnarchy Judei, a cesarz rzymski Oktawian August zamiast powołać jego następcę zdecydował się zamienić jego etnarchię w rzymską prowincję. Jej pierwszym namiestnikiem (prefektem) został Koponiusz.
W 41 roku cesarz Klaudiusz odwołał ze stanowiska prefekta Marullusa i ustanowił królem Judei Heroda Agryppę I. Po śmierci tego ostatniego w 44 roku Judea powróciła bezpośrednio pod panowanie rzymskie, lecz nowy namiestnik - Kuspiusz Fadus - otrzymał tytuł prokuratora (a nie prefekta) Judei.
Kompetencje:
- Dowodził rzymskimi siłami zbrojnymi na terenie Judei - pięcioma kohortami piechoty i jednym oddziałem jazdy.
- Luźno podporządkowany legatowi Syrii.
- Wyłącznie upoważniony do karania śmiercią (Józef Flawiusz Wojna żydowska 2,8,1).
Lista prefektów Judei
[edytuj | edytuj kod]- Koponiusz (6–9)
- Marek Ambiwulus (9–12)
- Anniusz Rufus (12–15)
- Waleriusz Gratus (15–26)
- Poncjusz Piłat (26–36)
- Marcellus (36–37)
- Marullus (37–41)
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Joachim Gnilka, Jezus z Nazaretu. Orędzie i życie, Juliusz Zychowicz (tłum.), Józef Kudasiewicz, Kraków: „Znak”, 1997, s. 55-59, ISBN 83-7006-431-0, OCLC 749882567.
